همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٧

مدح مخدوم جهان اعز اللّه انصاره

به نام تو نازد زمان و زمين * كند بر تو چرخ برين آفرين

محمد جوينى دلت شاد باد * ز بند جهان جانت آزاد باد

به ايام تو فتنه و غم مباد * ز جوى آب اقبال تو كم مباد

ز سرچشمهء جودت اى نيك‌نام * روان باد در باغم آبى مدام

بپرداختم ز آل مروان كنون * رسانم سخن را به كيوان كنون 20

بدين داستان چشم روشن كنم * جهان خوش‌تر از صحن گلشن كنم

. . . چون بهشت * بيارايم اين بوستان چون بهشت

چو دارم دلى پاك و طبعى روان * سخن گويم و تازه دارم روان

چو شد سال گوينده بر شصت و هشت * ز عمر آنچه نيكوترين [ بر ] گذشت

. . . * كه بينم يكى روز روى « 1 » سپيد 25

به پايان برم اين حكايت مگر * ببندم چنين نخل بر يكدگر

به گفتار من عقل جان پرورد * چو سبزه كه آب روان پرورد

. . . * شكر بارم از لب چو گويم سخن

حديث رهى از شكر خوش‌تر است * ز جان و جوانى دگر خوش‌تر است

به هرجا ز خورشيد روشن‌ترم * شود تازه جان‌ها ز شعر ترم 30

. . . * در اين پيشه اقبال يار من است

برون آرم از آتش تيزتاب * روان جام‌هاى [ زجاجى ] چو آب

در آن‌دم كه دم گيرم اى جان [ به چنگ ] * برون آورم لعل رخشان ز سنگ

به معنى برم گوى از انجمن * ز دعوى نمىگويم اينجا سخن

دو گوهر مرا داده يزدان پاك * كه كس را نباشد در اين آب و خاك 35

. . . * نيابى به عمرى يكى زاين نشان

ملك صدردينم نكو داشتى * زمان تا زمانم برافراشتى

. . . * به نام سپهر سخا شمس دين

خداوند اقبال و راى و هنر * ز گردن‌فرازان برآورده سر

. . . * وزير است و شاه است و سرلشكر است 40

( 1 ) روى روز