همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٦

مدح مخدوم جهان اعز اللّه انصاره

چو اين واقعه در جهان رخ نمود * گذشته ز ذى قعده ده روز بود

ز مروانيان هيچ‌كس در جهان * نماند آن زمان آشكار و نهان

435 ورا بد نويسنده عبد الحميد * كه كلكش بدى مملكت را كليد

چنان خوش نبشتى خط آن نامور * به سطرى گرفتى سه دينار زر

نى كلك او بود يكسر شكر * خطى داشت روشن‌تر از آب زر

ورا حاجبى بود ، سقلار نام * سخن‌هاى مروان بر او شد تمام

از آن دوده « 1 » آمد حكايت به سر * ز عباسيان بشنو اى خوش پسر

مدح مخدوم جهان اعز اللّه انصاره

مدح مخدوم جهان اعز اللّه انصاره

سخن بشنو اى مرد بسيارهوش * به گفتار گوينده بگشاى گوش

سخن بشنو اى مرد اگر عاقلى * به يادآر و بنويس اگر ناقلى

چو من مدح صاحب كنم ياد گير * سخن‌هاى ديگر همه باد گير

خداوند فرهنگ و سردار دهر * كه دارد ز دانش به هر كار بهر

5 جوادى كه جودش ندارد شمار * به مردى ز دشمن برآرد دمار

جهان خرم از فيض اقبال اوست * هماى خرد را پر و بال اوست

محمد جوينى تويى آن وزير * كه بخت جوان دارى و عقل پير

ز راى تو شد راست كار جهان * تو را يار شد كردگار جهان

گِلت را ز دل كرد يزدان پاك * ندانم وجود تو از آب و خاك

10 همه دل وفايى ، همه جان صفا * ز تو گشت پيدا صفا و وفا

نديدم دلت با كسى كينه‌ور * شود سنگ از لطف تو جانور

منيراست اى كامران راى تو * كه داند شنيدن سخن‌هاى تو

تو دانى سخن نغز پرداختن * كه يا رد به نزدت سخن ساختن

سخا و سخن زيور جان توست * زمين و زمان زير فرمان توست

15 جهان قالبى دان و جانش تويى * خنك آنكه جان و جهانش تويى

( 1 ) دردار