همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٤

فرستادن هلاكو ايلچى به بغداد پيش خليفه مستعصم

پى دانه مىكند انبار موش * همىبرد از آن بوم‌وبر مار و موش

380 به دو گفت كسرى كه هنگام كار * چو برگيرى . . .

به موشان رسانى نهيب و گزند * چنين گفت كاى خسرو ارجمند

چو موشان در اين كار يار من‌اند * شب و روز يك‌يك به كار من‌اند

رعيت چگونه كشد پادشاه * . . .

چو بشنيد از آن گرم گفتار مرد * از آنجاى نوشين‌روان عدل كرد

385 چو مروان چنين در هزيمت برفت * ز مروانيان قدر و قيمت برفت

از آن دوده ببريد ناهيد [ و ] تير * دگرگون [ شد ] آن حشمت و داروگير

چو بگرفت مروان در آن ده قرار * كه هين ( ؟ ) بود نامش بدان روزگار

دو فرزند با او به يك جاى بود * چنان كارش افتاده از پاى بود

ابو عون ( ؟ ) و عبد اللّه نامدار * چو منصور كشتند از آن گيرودار

390 برفتند دنبال مروان چو باد * گرفتند هرجا كه راندند شاد

گرفتند آن بوم‌وبر در حصار * نرفت اندراين مدتى روزگار

وليد سرافراز در شهر بود * . . .

چو او كشته شد مردم سرفراز * در شهر كردند بر مير باز

سپردند شهر آن دليران به مير * . . .

395 همه گنج مروانيان مهر كرد * ز خويشان ايشان برآورد گرد

به شهر اندرون عدل فرمود و داد * . . .

شنيدم كه بد مهترى ملح ( ؟ ) نام * ز شهر نشابور بد خويش‌كام

ازآن‌پيش خوابى عجب ديده بود * . . .

گمانم كه آن بود درياى نيل * نهنگى برآمد چو يك ژنده‌پيل

400 . . . * ميان همالان خود نامجوى

به دست تو شاهى شود كشته زار * به نزد لب نيل و درياكنار

چو آمد بدين رزم صالح ز راه * در اين روز شد نامور با سپاه

از آنجا بشد با سوارى هزار * گذر كرد از نيل ، شد بر كنار

خيالى از آن خواب بد در سرش * روان كرد از آن‌جاى با لشكرش

405 شد آگاه صالح كه مروان كجاست * فرود آمد آن مير جايى كه خواست