همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠١

فرستادن هلاكو ايلچى به بغداد پيش خليفه مستعصم

. . . شاه راست * به بيرون شدن از . . .

بفرمود تا رفت بيرون امام * چهارم ز ماه صفر بد تمام

سه فرزند خود را برون برد مير * روان گشت . . .

ز تراد ( ؟ ) و حفاظ ( ؟ ) مردى هزار * برفتند با نامبرده سوار 305

هلاكو بفرمود تا آن سران * . . .

بر ايشان موكل فرستاد شاه * بر آن تا بدارندشان شب نگاه

فرستاد شحنه به پيش حرم * . . .

نشاندند مردم به دروازه‌ها * برآمد ز هر جاى آوازه‌ها

روان گشت شحنه به دار وزير * . . . 310

برفتند در شهر چون پيل مست * به غارت كشيدند ناگاه دست

به تاراج دادند بغداد را * چنان . . .

يكى هفته زآن‌گونه تاراج بود * سپهر از جفا جان مردم ربود

زنان دل ز غم بازپرداختند * تن خويش . . .

بگفتند باهم كه شد كشته شاه * چو بىمرد اسبش بيامد به راه 315

سپه يكسر از رزم بگريختند * به دام بلا برنياويختند

بفرمود عبد اللّه نامدار * ز ما خصم بدكيش « 1 » شد در فرار

كه تا پردلان تيغ‌ها بركشند * ز دشمن به شمشير كين سر كشند

بكشتند چندان ز شامى گروه * كه از كشته شد صحن هامون چو كوه

بر آب اندرون غرق شد بىشمار * به وقت گذشتن ز شامى سوار 320

زمين بود از خيمه و چارپاى * سپيد و سيه مانده يكسر به‌جاى

به غارت ببردند چندان‌كه بود * نگه كن به دوران چرخ كبود

كز او مىستاند بدين مىدهد * نه رشوت ستاند نه منت نهد

سرافراز عبد اللّه بىقرين * يكى نامه بنبشت با آفرين

به سفاح و زآن فتح دادش خبر * بگفت آن‌كه ، شد خصم زيروزبر 325

پراكنده گشتند از بامداد * چو برگ گل و لاله از تندباد

( 1 ) كيش خواهد