همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠
در چگونگى بازنويسى نسخه
به كار آيد .
غرض ، همين‌كه توانسته‌ام اشعارى را كه سراينده‌اى در سدهء هفتم هجرى در گوشهء عزلت يكى از محله‌هاى تبريز سروده و ناشناسى ديگر در روزگار اعتبار و اقتدار زبان فارسى در سدهء يازدهم در شهر آگرهء هند ، خوش‌نويسى آن را نديم تنهايى و خلوت خويش ساخته است ، از نهانگاهش در كتابخانهء دانشگاه پيشاور بيرون بكشم و در اختيار هموطنانم بگذارم ، راضى و خوشحال هستم . اميدوارم كاستىهايى را كه در كارم ديده مىشود بر من ببخشايند .
در چگونگى بازنويسى نسخه
در چگونگى بازنويسى نسخه
- برخى حرف‌هاى ب ، ج ، ز ، ك به صورت پ ، ژ ، چ و گ اصلاح شده است .
- در جاهايى كه نتوانسته‌ام واژه‌اى را بخوانم يا در اثر وجود لكه‌ها يا بىدقتى در صحافى ناخوانا شده ، عين آن را نقل كرده و با علامت ( ؟ ) نشان داده‌ام .
- هرجا كه دال معجم بوده ، به روال رسم الخط امروز آورده‌ام .
- مى از آغاز فعل‌ها جدا نوشته شده ، جز در مواردى كه نمىبايد .
- در واژه‌هايى كه به ه غير ملفوظ ختم شده ، بهنگام جمع ، ها پس از ه اضافه آمده است .
- واژه‌هايى كه از لحاظ املايى با روش امروز برابر نبوده ، به طرز امروزى نقل شده است .
- نسخه ، شمارهء ترتيب صفحه نداشته ، پس شماره‌گذارى براساس نسخهء موجود صورت گرفته است .
- متن از لحاظ نقطه‌گذارى لغزش‌هاى بسيار و حتى گمراه‌كننده داشته ، كه در بازنويسى بر مبناى دريافت مفاهيم تغيير يافته است .
- الفاظى چون ازين ، بدن ، وزين و . . . با ابقاى الف به صورت ازاين ، وازاين و براين آمده است .
- سليمن ، نعمن ، رحمن و . . . به شيوهء امروز نقل شده است .
- « به » جزء پيشين فعل متصل و « به » اضافه و ربطى جدا آمده است .
- حرف‌هاى ربط و اضافه گاه ساقط و گاه زايد بوده است ، كه اصلاح شده .