همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٨

فرستادن هلاكو ايلچى به بغداد پيش خليفه مستعصم

225 هلاكو چنين كرد حالى پيام * بدان نامداران با كام و نام

. . . مجوى * دليران به بالا نهادند روى

از آن زير يكسر به بالا شدند * ز بيم سپه ماه [ سما شدند ]

ز بغداديان باره را بستدند * به يك دم جهانى به‌هم برزدند

ببردند بالا علم‌ها سران * ستادند چون كوه بر هر كران

230 به لشكر بفرمود فرزانه شاه * كه بر . . .

ببستند بر دجله جسرى عظيم * برآن جسر گشتند مردم مقيم

ره دشمنان را نگه داشتند * يكى را در آن آب نگذاشتند

ببستند ره را ز بالا و زير * بر آن جسرها . . .

ستادند با چرخ زينت ( ؟ ) سپيد * ز كار زمانه به بيم و اميد

235 چو شد كار بغداد از آن‌گونه زار * پراكنده شد مردم از هر كنار

به لرزه فتادند ميران چو بيد * بريدند از جا [ ن شيرين اميد ]

دواتى شب تيره كشتى بساخت * به آب اندرون با گروهى به‌تاخت

دوصد كشتى افزون روان شد در آب * براندند بر دجله پردرد و تاب

نبودند آگاه از بند سخت * ببريد از آن قوم [ اقبال و بخت ]

240 چو نزديك آن بندگاه آمدند * اميران لشكر به‌راه آمدند

روان گشت در آب از چرخ تير * فراوان بكشتند در داروگير

به كيوان علم‌ها برافراختند * به آب . . .

چو آن آتش كين برافروختند * به آب اندرون خلق را سوختند

ز قاروره مىرفت بر روى آب * جوابش برآمد به هرجا حباب

245 به آب اندرون آتشى برفروخت * فراوان . . .

بزرگى كه [ سا ] دات را بد نقيب * در آن شب دواتى بد او را رقيب

به كشتى در او از همه بيش بود * دلش از جفاى فلك ريش بود

چو اقبال آن قوم برگشته شد * . . .

دواتى از آن راه گرديد باز * شد از بيم جان در زمان برفراز

250 بكشتند بسياركس را در آب * به قارورهء آتش تيزتاب

چو آمد از آن‌سان بر ايشان شكست * گرفتند [ آن قوم بالا و پست ]