همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٢

فرستادن هلاكو ايلچى به بغداد پيش خليفه مستعصم

خداوند دارنده يار من است * ربودن سر خصم كار من است

تو خفتى و ماييم بيداربخت * كه باشد جز از [ ما ] سزاوار تخت

چو من بگذرانم سپه را ز آب * درآيى تو اى نامبرده ز خواب

75 بشد درمكى ( ؟ ) دل پر از رنج و درد * به نزد وزير اين سخن ياد كرد

دگربار او را فرستاد باز * به نزديك انجل ، شه سرفراز

نشد عذر مقبول نزديك شاه * درآورد بغداد را در گناه

سه نوبت بيامد برش درمكى * نيامد به كارش در ، آن زيركى

ز درگاه نوميد گرديد باز * به نزد وزير آمد آن سرفراز

80 به دو گفت كاى مرد يزدان‌پرست * يقين دان كه شد كار مروان ز دست

همىآيد اكنون سپاهى گران * سيه شد جهان از كران تا كران

بفرمود تا ابن جوزى چو تير * رود نزد آن خسرو شيرگير

بيامد شتر بود با او هزار * خورش بود بر اشتران كرده بار

سخن گفت بسيار سودش نبود * دگرگونه بد راز چرخ كبود

85 شرف حجت دين دژم بازگشت * دل نامور با غم انباز گشت

هلاكو ز همدان برآشفت كار * بشد اندرآن مدتى روزگار

كه از جمله عالم سپه خواند پيش * چو دريا بجنبيد از جاى خويش

به بغداد شد ماه شوال بود * به آيين تركان سر سال بود

ز ششصد « 1 » گذر كرده پنجاه و پنج * مزاج جهان منحرف شد ز رنج

90 بفرمود انجل سونجاق « 2 » را * همان نامور گرد ياساق را

دگر بايجو مير خيل تتار * كه چون او نبد مرد در كارزار

برفتند بر راه موصل سه مير * ببردند لشكر پى داروگير

فدوسون ( ؟ ) روان كرد بر ميمنه * ز پى درهمى رفت رخت و بنه

روان كرد خيلى پر از كين و زور * به راه دقوق آمد و شهر زور

سوى ميسره ايلكاى و قباى ( ؟ ) * برفتند و بنهاده بر چرخ پاى

95 به راه بياس و كرت آن دو مير * برفتند با گرز و شمشير و تير

( 1 ) هجرت ( 2 ) در برخى جاها سوغونجاق و در مواردى سونجاق آمده است .