همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩١

فرستادن هلاكو ايلچى به بغداد پيش خليفه مستعصم

به تركان جواب اين‌چنين داد مير * كه من سازم امروز كار وزير

چو بيرون رود حمل را بركشيم * به دنبال آن قوم لشكر كشيم

بگيريم آن مال و آن خواسته * همان اشتر و بار آراسته

از آنجا بر شاه توران بريم * وز آن كار تا جاودان برخوريم 50

شكسته شود زاين طلسم « 1 » وزير * بميرد به اندوه و گرم [ و زحير ]

از اين كار دستور آگاه شد * فرستادن مال كوتاه شد

وزير اين سخن با خليفه بگفت * بماند آن فرستادن اندر نهفت

غلامى چنان دولتت پست كرد * مى جهل او را چنان مست كرد

كزاين فتنه‌اى در جهان شد پديد * در كام بستند و گم شد [ كليد ] 55

يكى مرد بد بدر دين درمكى ( ؟ ) * در آن بوم مشهور از زيركى

وزير سرافراز او را بخواند * ز هر جنس با او سخن بازراند

بدان نامور اندكى تحفه داد * بشد با سواران به كردار باد

چو نزديك شاه جهانبان رسيد * رخ فرخ نامبرده بديد

چو آن تحفه و پيشكش پيش برد * دل و جان و تن را به محنت سپرد 60

برآشفت از آن تحفه خاقان چين * به ابرو برافكند از خشم چين

فرستاده را گفت پرخشم و تاب * كه بغداد را زود بينى به خواب

برو اين زمان با خليفه بگوى * كه بر خاك ره ريختى آب‌روى

ز تو بهر ملحد حشر خواستم * به مهر تو دل را بياراستم

نكردى به گفتار من نيز گوش * دماغ تو خالى بد از عقل و هوش 65

چو گفتم وزيرت نيامد برم * كه تا سوى گفتار او بنگرم

نيامد ز بغداد بيرون وزير * از اينجا شوى زار و خوار و اسير

بگفتم كه آيد سليمان چو باد * بر من ، ببيند ره و رسم داد

ورا نيز پابست كردى به جاى * بگرديدى از رسم و آيين و راى

چو گفتم دواتى بيايد برون * نيامد ، فتادند در خاك و خون 70

من اينك همىآيم اى نامدار * برون آى حالى و ترغو بيار

( 1 ) طسم