همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٨

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

370 بيامد به نزديك انجل به زير « 1 » * سخن گفت با شاه دانش‌پذير

كه خورشاه را با تو كرديم ايل * خداوند مازندرانت وكيل

بفرماى فرمان نبشتن به فال * مزين به نام تو و نقش آل

نبشتند فرمان و كردند نقش * به آل و به نام شه تاج‌بخش

ببردند فرمان و آمد به زير * ببوسيد دست جهان‌دار ، شير

375 به ذالحجه بود اين سخن گوش دار * ز ششصد گذر كرده پنجاه و چار

بكردند آن قلعه‌ها را خراب * فكندند خاك و گلش را در آب

مغل دخترى را به خورشاه داد * بر خويشتن هر دمش راه داد

يكى روز گفتا به قاآن خرام * به درگاه آن شاه رو شادكام

چو برگردى اين بوم و برزن توراست * هم اندر زمان كار او كرد راست

380 روان كرد خورشاه را در زمان * بدادند او را به ره بر امان

چو بادش به شام و [ ختن ] تاختند * در آن راه نرد دغل باختند

نخوردى ، مگر بر فرس نان و آب * نكردى مگر بر سر اسب « 2 » خواب

چنان شد كه تاب و توانش نماند * همان مغز و از استخوانش نماند

ز اسب اندر افتاد ناگه بمرد * روان را به دوزخ به . . . سپرد

385 جهان‌دار انجل در آن بوم‌وبر * دل ملحدان كرد زيروزبر

ببريد بيخ گروه پليد * كه بودند قفل بلا را كليد

ببريد بيخ فساد از جهان * به خاك اندرون كرد فتنه نهان

يكى زنده زآن قوم بدرگ نماند * زنان را بكشتند و كودك نماند

زمين از بد ملحدان پاك شد * به جام اندرون زهر ترياك شد

390 هزار آفرين بر چنان شاه باد * ز دانش بر از گنبد ماه باد

چو شد فارغ از قتل آن قوم شاه * نهاد از بر تاج خورشيد گاه

به انبارها سيم و زر جمع كرد * به قاآن فرستاد [ آن ] مال مرد

از آن فتح و نصرت ورا مرو داد * ز كردار او عالمى گشت شاد

( 1 ) در متن ، الجن آمده ولى به احتمال بسيار بايد انجل باشد : الغو نيز به اتفاق انجل بن قراجار نويان كه امير الامرايش بود روى به ميدان نبرد آورد ، حبيب السير ، 3 / 82 . ( 2 ) اب