همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٦

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

يزيد دلاور بدان مير گفت * كه راز دل از تو نخواهم نهفت

منم بندهء نصر سيار مير * شدم در كف چاكرانت اسير

[ بمان ] تا شوم پيش سيار من * به جان باشم آنجا تو را يار من

325 بگويم [ ز تو ] هرچه ديدم به نصر * [ تويى مهتر ] نامداران عصر

از آنجا فرستم به نزدت خبر * كنم دشمنان تو را پى سپر

رها كرد از آن نامبردار دست * بيامد بر نصر چون پيل مست

بپرسيد « 1 » از او نصر سر برفراشت * كه آن مير دست از تو چون بازداشت

يزيد اين‌چنين داد او را جواب * كه تا بر تو حجت كند كامياب

330 مرا آن سرافراز سوگند داد * كه گويم به تو آنچه دارم « 2 » به ياد

از آن مذهب و كار ، اين قوم نو * بخواهند بردن « 3 » ز عالم گرو

به دو گفت سيار برگوى زود * كه خواهند گوى بزرگى ربود

همه مردمان‌اند بابرگ‌وساز * شب تيره تا روز اندر نماز

ز يزدان به يك ساعت اى پاك‌زاد * بيارند صد بار افزون به ياد

335 سوى آل عباس دعوت كنند * همان عهد و پيمان خود نشكنند

به‌زودى شوند آن سران آشكار * خليفه پديد آيد اى نامدار

ز مروانيان كس نماند به‌جاى * درآيند [ آن ] سرفرازان ز پاى

ز بو مسلم اين اولين فتح بود * در نصرت از آسمان مىگشود

كنون گوش كن قصهء مرد زود * به يزدان فرست از دل و جان درود

340 بدان‌جاى بد « 4 » داعى خويش‌كام * ورا حازم [ نامبردار ] نام

در آن بوم [ بد ] مهترى جنگجوى * توانا و دانا و باآب‌روى

پدر نام او يسر حومر ( ؟ ) نهاد * بدان بوم‌وبر آتش اندر نهاد

نبد مرد او حازم ، اندر نبرد * فرستاد مردى چو باد و چو گرد

ز بو مسلم نامور بار خواست * ز دست بدانديش زنهار خواست

345 به نزدش فرستاد خيلى بدر * ميان اندرون نامدار يسر ( ؟ )

كه نصر بن صالح ورا نام بود * به مردى فزون‌تر ز بهرام بود

( 1 ) ببوسيد ( 2 ) دادم ( 3 ) بردند ( 4 ) بر