همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٤

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

270 . . . * . . .

چنين است تفسير ابيات مير * چو برخوانى اين بيت‌ها يادگير

به خاكستر اندر شد آتش پديد * كه خواهد فروغش به گردون رسيد

بزرگ آتشى گردد اين يك شرر * كه آيد پديد اندراين بوم‌وبر

دو تن چون به يك‌جا بسازند جنگ * اگر زآنك باشد زمانى درنگ

275 از آن يك دو تن كشته بند ( ؟ ) سترگ * پديد آيد آوردگاهى بزرگ

ايا كاشكى اين زمان دانمى * و يا ساختن چاره بتوانمى

كه آل اميه مگر خفته‌اند * و يا گشته بيزار و آشفته‌اند

شنيدم كه نصر آن سرافراز مرد * بدان نامه خود التفاتى نكرد

چو مشغول بد با عدو كامياب * نداد آن‌چنان كامران را جواب

280 شب و روز با خارجى بد به جنگ * در آن كارها بد ميان بسته تنگ

خديع آن‌كه كرمانيش نام بود * به مردى دو صد رستم و سام بود

از او رفته بد نصر اندر گريز * به شهر سرخس آمده پرستيز

سپه جمع كرده شده نامدار * به حرب خديع نكوهيده كار

ز مروش به مردى برون كرده بود * دمار از سپاهش برآورده بود

285 خديع از برش رفته بد سوى بلخ * دهان كرده از بادهء غصه تلخ

دگربار هشاميش گشته يار * سوى مرو رفته [ پى ] كارزار

در اين وقت آن هر دو بودند يار * به يك جايگه مىگشودند بار

سرافراز سيار كآزاده بود * بدان هر دوان اندر افتاده بود

نپرداخت تا سر بخارد ز بيم * فتاده بد اندر بلاى عظيم

290 نبد نيز پرواى بو مسلمش * به چشم اندرون بد سيه عالمش

به دل گفت كارى بزرگ است اين * كه ناگاه پيدا شد اندر زمين

فرو ماند [ ه ] حيران [ شده ] نااميد * سيه شد بر او روى ، روز سپيد

بدانست بو مسلم از كار مير * كه ماندست در دست دشمن اسير

اميرى برون كرد آن خويش‌كام * كه محرز بد آن نازديده به نام

295 بگير آن كيان را و محكم ببند * بر من فرست اى گو ارجمند

به كيرنج شد محرز نامدار * دهى بود از اعمال مرو آشكار