همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٣

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

[ بدا ] دند هر جاى بانگ نماز * زبان را به تكبير كردند باز 245

نهادند تا آسمان منبرى * ميان چنان كشور و لشكرى

سليمان بر آن تخت شد خطبه كرد * فصيح جهان بود آزادمرد

پس حمد جبار و نعت رسول * برون كرد گوهر ز گنج اصول

ز عباس و عباسيان نام برد * به علم از دل خلق آرام برد

گرفت آن سرافراز با نام و كام * دگربار بيعت به نام امام 250

همىكرد مانند شير ژيان * به جان لعنت قوم مروانيان

به دانش سراى دل آباد كرد * از آن ظلم و بيدادشان ياد كرد

به مروان فرستاد لعنت چو باد * دلاور سليمان بادين‌وداد

چو زان كارها بازپرداختند * ميان اندرون خوان بينداختند

سران كرده بودند چندان طعام * كه شد آن سران را سراسر تمام 255

دوم روز بو مسلم نامدار * بفرمود با كاتب كامكار

گل و مشك با ورد درهم سرشت * سوى نصر سيار نامه نبشت

ز اول به نام « 1 » جهاندار گفت * خداوند بىمثل « 2 » و بىيار و جفت

پس آن‌گاه از مصطفا ياد كرد * كه هم داد فرمود و هم داد كرد

پس از وى ز عباسيان برد نام * كه آمد برون نامدار امام 260

ز مروانيا [ ن ] سر بخواهد بريد * زمانى نخواهد فرود آرميد

. . . اندر من آى * بياراى عالم به روى و به راى

ز مروان خر خيز و بيزار شو * اگر بخردى دور از آزار شو

به فرمان عباسيان سر درآر * بدين جامهء قيرگون سر برآر

اگر نى بياراى جنگ مرا * نگه كن شتاب و درنگ مرا 265

چو سيار آن نامه برخواند گفت * كه اين كيست كآمد برون از نهفت

سه بيت روان گفت آن كامكار * نبشتم در اين نامهء نامدار

. . . * . . .

. . . * . . .

( 1 ) به زور ( 2 ) مسلم