همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨١

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

بيايند بيرون و گويند نام * رسند از سپهر رونده به كام

بگيرند آن شهر و آن جايگاه * نترسند از پادشاه و سپاه

ز مروانيان هركه يابند تيز * ببرند از تن سرش بر ستيز 195

سليمان به بو مسلم مير گفت * كه سوى ده ما رويم از نهفت

بدانجاى دعوت كنيم آشكار * كه جايى است خرم‌تر از نوبهار

برفتند آنجا كه فرمود مرد * به فرمان او كامران كار كرد

شب عيد آتش برافروختند * بر آتش دل دشمنان سوختند

زبانه برآورد آتش بلند * نباشد چنان آتش سودمند 200

چو آتش زبانه به گردون كشيد * به هرجا كه بد داعى ، آتش بديد

همه داعيان زآن خبر يافتند * چو آتش ز هر جاى بشتافتند

بگرديد آتش به هر جاى زود * همىرفت بر چرخ گردنده دود

ابو مسلم آن مهتر دين‌پناه * سپيده بپوشيد بر تن سياه

سليمان داو [ و ] د و آن مهتران * برفتند نزد وى از هر كران 205

سيه‌پوش جمله بزرگان دين * ستادند بر جا چو شير عرين

لواى سيه را برافراشتند * بدان كار گردان سر افراشتند

بزرگان ورا سايه كردند نام * به تازيش ظل خواندى خاص‌وعام

لواى دگر بد دراز و سپيد * كز آن بود مردم به بيم و اميد

ورا خواندندى بزرگان سحاب * فتادى از او سايه بر آفتاب 210

امام جهان خواندى رايتش * نبشته بر آن جايگه آيتش

همش رايت نصر خواندى امام * از آن يافتند آل عباس كام

ابو مسلم نامور شد سوار * به دست اندرون از سعادت سوار

دو رايت فراز سر او به پاى * بكردند مردان با عقل و راى

ستا [ د ] ند يكسر دليران برش * دو رايت چنان سايه‌بان بر سرش 215

به پيش در ده جوانان كار * زره بركشيدند از هر كنار

بپوشيده بر تن سليح تمام * يكى با كمند و يكى با حسام

سليمان و بو مسلم آن هر دو مير * به پيش اندرون همچو كيوان و تير

يكى گرد پيدا بشد ناگهان * كه شد تيره زآن گرد يكسر جهان