همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٠

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

يكى داعى اندر بيامد نهان * بخواندش بر خويش مير جهان

رشيد بن عبد اللّه‌اش بود نام * ابو مسلمش گفت كاى خويش‌كام

170 از اينجاى من مىروم سوى مرو * تو خود را برآراى چون زادسرو

همه مردمان را خبردار كن * به روز و به شب جهد در كار كن

علاج سواران تمامت بساز * به گردون گردان علم برفراز

كه من خود خليفت فرستم برت * رسانم به گردون گردان سرت

چو آيم به مرو اندرون من به روز * كنم خاك ره همچو گيتىفروز

175 تو اندر نسا كشتن آغاز كن * در دعوت اندر زمان باز كن

دلاور از آنجا به باورد شد * ز راه او به نزد جوانمرد شد

ورا نيز از كار آگاه كرد * به شهر سرخس اندرآن زادمرد

به داعى بگفت آنچه بودش نهفت * وز آن جايگه باز ره برگرفت

به مرو آمد آن نامبرده ز راه * سه‌شنبه به دو بامداد پگاه

180 ز شعبان گذر كرده بر هشت روز * منور شده مهر كشورفروز

نشد نامبرده به مرو اندرون * سليمان بدى سال و ماه اندرون

به خردان ( ؟ ) بشد « 1 » نامبرده چو گرد * به نزد سليمان فرستاد مرد

بخواندش به نزديك داو [ و ] د زود * به دو نامه [ او ] نامدارش نمود

همه اهل بيعت كه پيدا بدند * فزون‌تر بدان روستاها بدند

185 بخواندندشان تيره‌شب در نهان * نمودند خط امام جهان

بد [ ان ] نامهء [ مهتر ] بىقرين * نهادند سر يك‌به‌يك بر زمين

بگفتند روز برون رفتن است * نه وقت سخن گفتن و خفتن است

بسازيد چون گاه كارآمدست * نهال سعادت به‌بار آمدست

كنيد اين زمان كارها ساخته * علم بايد اكنون برافراخته

190 بر آن برنهادند مردان كار * چو انديشه كردند و گشتند يار

كه از روزه آن ماه كشورفروز * چو نبود فزون مانده از پنج روز

به هرجا كه هستند مردان كار * بزرگان بادانش و كامكار

( 1 ) شد