همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٩

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

چو ديدند مرد براهيم بود * كز او چرخ گردنده را بيم بود

بياورد رايت به نزديك مير * لواى دگر چون سپهر اثير

نبشته چنين بود در نامه شاه * به بو مسلم آن مرد با دستگاه 145

كه دعوت بكن در جهان آشكار * مبر بيهده در ميان روزگار

لوايى فرستادمت نصر نام * كه در ظل او يا بى اى مير كام

همان رايتى هست نامش سحاب * كز آنجا شوى در جهان كامياب

سيه پوش تا كام‌يابى و نام * كز اينجا رسد مرد دانا به كام

چو نور تو اندر سياهى بود * تو را حكم از مه به ماهى بود 150

از اين تيرگى گر بخواهى شنيد * به ساز و ثنايى كه آيد پديد

ميان سياهى است آب حيات * ز رايت رسى در شفا و نجات

شب و روز با دشمنان [ جنگ ] كن * به شمشير كن با حسودان سخن

چو آن قوم را بر تو شد خون حلال * ز كشتن نبايد كه دارى ملال

[ ممان ] هيچ‌كس را ز تازى نژاد * ز قوم عرب در جهان كس مباد 155

خراسانيان را نكو دار « 1 » سخت * كز ايشان شود با شما يار بخت

به امر سليمان كن اى مرد كار * ورا دار دل‌شاد و به روزگار

كسى را ز ياران بر من فرست * كه باشد پر از دانش و تندرست

روان كن اگر بيعتى . . . هست * ميان را به امر براهيم بست

فرستاد آن سيم و زر شادكام * به دست نقيبى به پيش امام 160

فرستاده را قحطبه نام بود * روان شد از آنجا دلاور چو دود

ابو مسلم از دامغان بازگشت * سوى مرو شد گردن‌افراز گشت

ز كار سليمان دل‌آزرده بود * كه با او از آن‌سان سخن كرده بود

نيارست كردن خلاف امام * ز داو [ و ] د بودى به دل شادكام

سرانجام آن هر دو را بركشيد * از او قحطبه تا به جايى رسيد 165

كه امروز از آن دوده در مرو هست * بزرگ‌اند و بادانش و دين‌پرست « 2 »

ابو مسلم آمد به راه نسا * همىشد نهفته در آن روستا

( 1 ) دار ( 2 ) رس بدست