همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٨

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

دل نازنينش گواهى بداد * كه خواهد سرش داد ناگه به باد

به دو گفت تو نوجوانى هنوز * ره پيرمردان ندانى هنوز

120 برو تا بيايد يكى مرد پير * تو اين كار سربسته آسان مگير

تو [ برگرد وين خواسته ] سربه‌سر * به نزديك آن ميرزاده [ ببر ]

چهل مرد را با درم سوى مير * روان كرد از آن‌جا [ ى ] ابن الكثير

به بو سلمهء نامور نامه كرد * در او از سخن‌هاى خود خامه كرد

كه بفرست نامه به نزد امام * كه اين كار آن‌گاه گردد تمام

125 كه آيد يكى مرد « 1 » دانش‌پذير * ز عباسيان نامبردار پير

جوان است بو مسلم و تندوتيز * مبادا كه پيدا شود رستخيز

ابو مسلم از قول آن پيرمرد * تو گفتى كه بر جان و تن تير خورد

از او كينه در دل گرفت آن جوان * سرافراز از آن [ جايگه ] شد روان

برفتند از آنجا به كردار دود * به راهى كه دشوار و بىراه بود

130 از آن داعيان اندرآن بوم‌وبر * يكى مرد بد عاقل و راهبر

بد آن نامبردار داو [ و ] د نام * به نزد سليمان شد آن شادكام

ز بو مسلم او را بپرسيد باز * كجا رفت ، گفت آن يل سرفراز

فرستادمش بازپس ، گفت مرد * بر او نامبردار انكار كرد

ورا گفت كاى « 2 » مرد كافر شدى * كه از امر مهتر فراتر شدى

135 تو را با جوانى و پيرى چه‌كار * چرا مىبرى [ انده ] روزگار

بفرمود تا شد نقيبى « 3 » سوار * به دنبال بو مسلم نامدار

سه اسبه بشد نامور همچو باد * ز اسبان تازى بياورد ياد

همىراند شام و سحر چون مغان * بيامد چنين تا در دامغان

بدانجا بدان نازديده رسيد * رخ فرخ نامبرده بديد

140 به بو مسلم نامور گفت مرد * كه برگرد از راه چون باد و گرد

بيا تا شود راه دين آشكار * تو اين كار در دل نهفته مدار « 4 »

نكردم ، به دو گفت فرزانه باز * در اين بُد كه آمد يكى سرفراز

( 1 ) نام‌بردار ( 2 ) كلى ( 3 ) يقينى ( 4 ) سوار