همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٧

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

بياموخت رسم دليران كار * زدن « 1 » تيغ و رفتن سوى كارزار

ز دل نيزه و تيغ كين [ آ ] ختن * پى دشمن خود كمين ساختن

به رزم اندرون رسم تيغ و سپر * بياموخت آمد نهالش به‌بر 95

شنيدم ز هركس به قولى دگر * كه بنده نبودست آن نامور

سرافراز سراج ، آزاد بود * به كوفه درون جلد استاد بود

پدر عبد رحمان ورا نام كرد * دلاور بد و نامبردار و مرد

به كار سوارى هوس داشتى * بر گردنان سر برافراشتى

كمانى بد او را چو چرخ بلند * ورا بود از چرم شيران كمند 100

به نزديك عيسى كه پرورده بود * به كوفه درون چاكرى كرده بود

بكيرش ز عيسى نهفته بخواست * به نزد امامش فرستاد راست

براهيم چون نامه برخواند شاد * به بو مسلم از دور آواز داد

كه هنگام كار تو آمد بپاى « 2 » * بگير اين جهان را به رسم و به راى

خرامان از اينجا روان شو « 3 » به مرو * كه هستى به باغ هنر زاد « 4 » سرو 105

به مردى ز گردون بياور گرو * از اينجا به نزديك بو سلمه شو

ببر نامهء من بر نامدار * وزاو نامه بستان و شو « 5 » كامكار

به نزد سليمان ابن الكثير * كه گشتى فزون زجرم . . .

برون آى آنجا به فرمان مير * ز من دعوت نامداران بگير

كه من رايت نصر دنبال تو * فرستم ، برآرم پروبال تو 110

به روز خجسته روان گشت مرد * سوى كوفه شد آن سرافراز فرد

بشد پيش بو سلمه اندر نهفت * ورا داد نامه پيامش بگفت

ابو سلمه او را يكى نامه داد * به نزد سليمان روان شد چو باد

چو نامه بدان مرد فرخنده داد * حديث براهيم هم كرد ياد

چو بو مسلم كامران را بديد * يكى آه سرد از جگر بركشيد 115

نيامد به چشم سرافراز خوش * چو ديدش چنان دست كرده به كش

هراسى ورا در دل آمد پديد * غمش را دواى . . . نديد

( 1 ) زدند ( 2 ) مياى ( 3 ) شد ( 4 ) زار ( 5 ) رمو