همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٦

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

گروهى دگر اين‌چنين گفته‌اند * به وقتى كه در سخن سفته‌اند

كه عيسى معقل « 1 » يكى مرد بود * كز او بر دل مشركان درد بود

70 به وقتى كه [ بد ] خالد بىنظير * به كوفه درون نامبردار مير

سرافراز عيسى عمل‌دار بود * به ايام او نيك در كار بود

ابو مسلم آن خواجه را بنده بود * به مهرش درون دل آكنده بود

چو خالد بدان‌سان گرفتار شد * جهان پيش چشم سران تار شد

بشد يوسف بن هبيره چو گرد * همه عاملان ورا بند كرد

75 سرافراز عيسى از آن شر برست « 2 » * بشد يوسف و هر دو دستش ببست

به زندان ورا نيز هم بازداشت * در آن بوم‌وبر بىهنر بازداشت

درم داد از بند زندان برست * يكى مرد بد زيرك و دين‌پرست

. . . * . . .

سيه بود بود بو مسلم پرهنر * در آن مذهب آورد او نيز سر

80 به عيسى چنين گفت روزى بكير * كه نيكو غلام است آن بىنظير

چه باشد كه او را فروشى به من * ستانى همين . . .

كه كرده در اين نامبرده نظر * دهد اين جوان كار ما را ظفر

به يزدان كه در وى بديدم به چشم * نخواهد سرش گشت پركين و خشم

برآرد ز مروانيان جان به درد * فشاند بر آن قوم بدكار كرد

85 ورا گفت عيسى تو او را بگير * بها خود مده ، شادمان شد بكير

فرستاد او را به نزد امام * ابو مسلم نامور ديد كام

نكو كرد خدمت براهيم را * براى خدا نز پى سيم را

براهيم دانست كان سرفراز * به‌زودى شود زآن‌ميان بر فراز

همىگفت كاين است آن نامدار * كه از آل مروان برآرد دمار

90 به دل در ورا اين سخن كار كرد * خرد با دل خويشتن يار كرد

بياموخت از نامد [ ارا ] ن هنر * به زور و به زهره بد ، آن شير نر

كشيدى كمان و گشادى خدنگ * به پيكان بسفتى دل كوه و سنگ

( 1 ) عيسى بن معقل العجلى ( 2 ) خربدست