همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٥

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

بكير اندراين سال بربست رخت * سليمان « 1 » كه بد مهتر نيك‌بخت

بيامد بياورد مال جهان * به نزد براهيم اندر نهان

ز مرگ بكيرش دلاور بگفت * مرا گفت داعى بده در نهفت 45

به دو گفت بو سلمهء بن جلال ( ؟ ) * به كوفه درون است آن بىهمال

بود نايب « 2 » من در آن بوم‌وبر * امام اوست بر مؤمنان سربه‌سر

ز پنهان چنين تا من آيم برون * بود نايب من به كوفه درون

سليمان به مرو آمد از كوفه باز * نگه كرد چندى نشيب و فراز

چنين گفت سرور به پور كثير * كه سوى خراسان روان شو چو تير 50

كه هنگام كار است و ايام داد * سليمان بيامد از آنجا چو باد

سليمان سوى كوفه شد همچو باد * به بو سلمه كرد آن سخن جمله [ ياد ]

خراسان سراسر پرآشوب ديد * به هر جايگه غارت و . . . ديد

خوارج گرفته همه بوم‌وبر * زمين و زمان گشته زيروزبر

فروماند نصر بن سيار مير * شب و روز در فتنه و داروگير 55

گروهى خوارج پدر با پسر * ز فرمان مروان برآورده سر

بدانست كامد به تنگى ز شيب * برون كرد داننده از دل نهيب

يكى نامه بنوشت نزد امام * كه هنگام كام است و ايام نام

زمان خروج است و اظهار دين * قوى گشت خواهد يقين كار دين

هم از اهل بيت خود اى نامدار * به‌در كن يكى مرد چابك‌سوار 60

كه داند ره و رسم آيين و جنگ * به زور هزبر و به خوى پلنگ

براهيم چون نامه برخواند زود * به دل در ورا شادمانى فزود

سرافراز بو مسلم آنجاى بود * به نزد براهيم [ برپاى ] بود

بود نامور عبد رحمان به نام * بگويم به تو نسبتش را تمام

خلاف است در اصل آن نامدار * ز عباسيان است او را تبار 65

ز قوم عقيل است گويند مرد * گروهى كه كردند با او نبرد

بگويند كان نامور بنده بود * به عباسيان در جهان زنده بود

( 1 ) كه سليمان ( 2 ) بابت