همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٤

خبر آل عباس و امرايشان و خروج ابو مسلم صاحب الدوله

نبايد بديشان سپردن « 1 » زكات * وز ايشان پذيرفت نتوان صلات

به گيتى چنان قوم بدكار نيست * از ايشان چرا خلق بيزار نيست

20 محمد در آن وقت در مكه بود * به كوى خلافت درى مىگشود

سرافراز داعى پراكنده كرد * فرستاد فرزانه هر جاى مرد

يكى نامور بود موسى به نام * كه سراج خواندند او را مدام

. . . از او بوده‌اند * به هرجا اگر كم گر « 2 » افزوده‌اند

بكير بن ماهان برآمد به راق ( ؟ ) * همىراند هر جايگاهى براق

25 به‌سوى خراسان پى داروگير * روان شد سليمان ابن الكثير

. . . راى كرد * بسى داعى آنجاى برپاى كرد

بكردند پنهان بسان پرى * چنين پانزده سال دعوت‌گرى

خراسانيان جمله گشتند رام * ز عباس بردند و آن قوم نام

. . . اندر گذشت * فزون شد بر اين صد ، دو ده سال و هشت

30 يكى سال ديگر بر اين شد به سر * كه بو مسلم آمد ز ناگه به‌در

يكى نامور شانزده سال گفت * كه ماند اين‌چنين خواب اندر نهفت

به ايام هارون شد اين آشكار * به حد خراسان در آن روزگار

در اين سال ناگه محمد بمرد * جهان از نهان ديگرى را سپرد

از آن نامبرده پسر ماند پنج * چو بيرون شد از كامگاه سپنج

35 براهيم بودست مهتر پسر * بگويم به تو نامشان سربسر

دوم بود عبد اللّه نامدار * كه سفاح شد نام او آشكار

سيم نامور بود جعفر به نام * كه منصور گفتند چون شد امام

چهارم سرافراز عباس بود * كه تيغش به تيزى چو الماس بود

همان پنجمين يحيى صفدر است * كه عم‌زادهء پاك پيغمبر است

40 به جاى محمد براهيم بود * كه روز و شب اندر دلش بيم بود

براهيم بعد از پدر نامه كرد * بر داعيان دل پراندوه و درد

كه دعوت كنيد اى [ سران ] سال و ماه * كه هنگام كار اندرآمد ز راه

( 1 ) سپردند ( 2 ) كم كر