همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٢

خلافت مروان بن محمد بن مروان بن حكم پنج سال بود

ورا بر سر خويش كردند مير * ز شيبانيان بود آن گردگير

چنين گفت شيبان بدان مهتران * كه بودند استاده بر هر كران

كه هر [ گه ] كه مير اندر آيد به جنگ * شود كشته بىشك در آن نام‌وننگ

145 [ بد ] آيد شما را ز قتل امير * گريزان شود لشكر از داروگير

نمانيد اين رسم يكسر به‌جاى * بمانيد تا مير باشد به‌پاى

بدين شرط كرد او ولايت قبول * بشد مرد از جان شيرين ملول

شنيدند ميران ازاو آن سخن * مگو در جهان جز به سامان سخن

چنين گفت شيبان كه راه دگر * [ نماند ] شما را در اين كروفر

150 بياييد تا سوى موصل شويم * در آن بوم با گلبران بغنويم

به دربند موصل پناه آوريم * چو بايد ز هرجا سپاه آوريم

فراوان بود زآن بيابيم كام * علف چارپا را و ما را طعام

همان [ كنده ] سازيم بر گرد خويش * شود خيل ما را ازاين‌روز بيش

بگفتند لشكر كه فرمان توراست * به قول تو شد كار ما جمله راست

155 به موصل شدند آن تمامت سپاه * يكى كنده كردند بر روى راه

فكندند در كنده از دجله آب * نشستند خرم‌دل و كامياب

بياورد مروان بدانجا سپاه * لب كنده بگرفت داننده شاه

بماند آن‌چنان تا به سه ماه مير * شب و روز بد فتنه و داروگير

سپاه خوارج پراكنده شد * چو مروان ز كين بر لب كنده شد

160 . . . * . . .

تو از پس برون آى لشكر بيار * مبر خود پديد آر آن روزگار

يزيد دلاور سپاهى گران * فرستاد از خيل نيزه‌چيان

پريشان ز اقوار عاطم ( ؟ ) امير * كه بد پور عيارهء بىنظير

درآمد پس آن خوارج سپاه * گرفتند بر خيل بدخواه راه

165 خوارج بدانست كان . . . بود * ندارد بجز حيله اين‌بار سود

فكندند ديوار در تيره‌شب * نه آگاه از آن شهريار عرب

شب تيره زآنجا برون تاختند * تن و جان به تاب اندر انداختند

سراسيمه چون مار پيچان شدند * از آن بوم و برزن به كرمان شدند