همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧١

خلافت مروان بن محمد بن مروان بن حكم پنج سال بود

بفرمود تا لشكر نامدار * نشستند بر پشت اسبان كار

برافروختند آن سران مشعله * برفتند پرهيبت و مشغله

بگشتند در كشتگان همچو باد * بريدند سر از تن بدنژاد

چو ديدند سر مهتران نبرد * همه لشكر شام تكبير كرد 120

سپاه خوارج خبردار گشت * جهان بر [ دو ] چشم سران تار گشت

سعيد جبيرى يكى مرد بود * كه چون شير جوياى ناورد بود

[ گروه ] خوارج در آن انجمن * ورا مير كردند بر خويشتن

سحرگاه كردند آغاز جنگ * برفتند آن خيل با ساز جنگ

جبيرى بشد با سوارى هزار * سوى قلب مروان پى كارزار 125

به قلب اندرآمد چو غرنده‌شير * بترسيد مروان ز مرد دلير

گريزان بشد همچو باد بهار * ره شام بگرفت با صد سوار

[ گمان بود كان ] لشكر دوست راست * ندانست كس كان هزيمت چراست

جبيرى به‌سوى سراپرده شد * بس آزادكان جايگه برده شد

بيفكند از پاى پرده‌سراى * ز سنگى دلم . . . بد تيره‌راى 130

بيامد اميرى ز گردان شام * به رزم جبيرى به دل شادكام

ورا ديد با خوارمايه سپاه * درآمد به گردش چو ابر سياه

بباريد بر خارجى تيغ و تير * ز خون يلان خاك شد آبگير

جبيرى شد اندر ميان كشته زار * نرست اندرآن‌دم يكى از هزار

سوارى به دنبال مروان بتاخت * به كيوان سر خويشتن برفراخت 135

[ بريده ] بد او پنج فرسنگ راه * چو آمد به نزديك آن دين‌پناه

از آن فتح و نصرت ورا مژده داد * سرافراز مروان به كردار باد

سوى لشكر آمد شده شرمسار * به لشكر بفرمود آن نامدار

كه گشتند لشكر گروها « 1 » گروه * ستادند هر جاى ، چون كوه‌كوه

چنان رسم گشتست از آن‌گاه باز * چو داد او به لشكر چنان راه باز 140

سپاه خوارج بدان جايگاه * بجستند مردى ميان سپاه

( 1 ) گروهان