همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٩

خلافت مروان بن محمد بن مروان بن حكم پنج سال بود

كه بد نام آن نازديده فريد « 1 » * ز جمع بزرگان ورا برگزيد « 2 » 65

ز نسل هبيره بد آن شيرگير * به دو داد ملك عراق آن خطير

فريد هبيره روان شد چو باد * خبر يافت ضحاك بىدين‌وداد

ز كوفه برون رفت با لشكرى * به هرجا كه بود از بزرگان سرى

مثناى عمران « 5 » يكى مير بود * كه با دانش و راى و تدبير بود

سپه را به كوفه همىگرد كرد « 3 » * وزآنجا روان شد چو باد و چو گرد 70

به راهى دگر رفت ضحاك شوم * يزيد « 4 » آمد از راه ديگر ز روم

مثنا خبردار گشت از يزيد * ز كوفه سپه برد و سر دركشيد

بيامد چنان باد در عين تمر * نبودش ز ضحاك بن قيس امر

به اسم شبيحون برآراست مرد * بيامد سحرگاه بهر نبرد

يزيد سرافراز بيدار بود * سپه را ز دشمن نگه‌دار بود 75

چو نزديك شد با غم انباز گشت * نبودش از آنجا ره بازگشت

نه ناچار مرد اندرآمد به‌كار * نه بر آرزو شد سوى كارزار

سپاه يزيد اندرآمد چو سيل * به پيرامن آن سران خيل‌خيل

گرفتند بدخواه را در ميان * بكشتند بىمر از آن كوفيان

[ بسا ] شاميان اندر او كشته شد * وز آن بدنشان بخت برگشته شد 80

برفتند آن خستگان در گريز * نبردند با جان شيرين ستيز

يزيد آن دلاور به كردار باد * به كوفه شد ، از كس نياورد ياد

به شهر اندرون آمد از گرد راه * سر رايتش برگذشته ز ماه

ز اصحاب ضحاك هركس كه ديد * سراپاش در خاك و در خون كشيد

ز اهل خوارج فراوان بكشت * در آن‌دم كه شد [ تيز و تند و ] درشت 85

به كوفه يكى مرد را مير كرد * وز آنجا روان شد سپهر نبرد

به آهنگ ضحاك پيچان چو مار * همىرفت با لشكر نيزه‌دار

از آن كار ضحاك دل‌تنگ شد * سر نامدارش پر از ننگ شد

به منصور جمهور فرمود مير * كه لشكر برآراى شو همچو تير

( 1 ) پرند ( 2 ) كرند ( 5 ) المثنى بن عمران الفائذى ( 3 ) سپه كوفه را كرد مرد ( 4 ) به زير