همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٧

خلافت مروان بن محمد بن مروان بن حكم پنج سال بود

همان آخرش بود مروان به نام * كه بر وى شد آن كامرانى تمام 15

نمانند مردم در اين دير دير * كه بالا شود ، تا نيايد به زير

چنين كارها را پى اعتبار * نبشتند مردان والاتبار

كه تا پندگيرى شوى سودمند * نيارى بدين خاك تيره نژند

نگويى كه اين ملك مال من است * سر گردنان پايمال من است

بدانى كه پيش از تو هم بوده‌اند * سرانجام از اين چرخ فرسوده‌اند 20

پس از تو در اين كار خواهند بود * اگر دير دير و اگر زود زود

به يزدان كه ديروز و [ فردا ] يكى است * چو مىبگذرد ، آن فزون اندكى است

به ماه ار كنى سال ايشان شمار * برآيد به قول مهندس هزار

كه آل اميه مهى داشتند * همان روز كار بهى داشتند

تو گويى كه آن قوم هرگز نبود * برآورد گردون از آن دوده دود 25

نكوهيده مروان پرخشم و جنگ * چو بگرفت ملك جهان را به چنگ

ورا بنده‌اى بود جعدى « 1 » به نام * چو خورشيد مشهور در حد شام

ورا بنده خواندى [ بر ] خلق باز * وز آن نام شد نامبر بر فراز

كنون بر سر كار بايد شدن * چو دريا گهربار بايد بدن

چو بگذشت از ميرى او سه ماه * برآشفت در حمص با او سپاه 30

يكى مير بد ثابت ابن نعيم * در آن بوم‌وبر بود [ چندى ] مقيم

چنين گفت با لشكر حمص مرد * كه خواهم ز مروان برآورد گرد

امامت برازاى آن خام نيست * چون او « 2 » اندراين دور بدنام نيست

بيامد ز زندان يكى پيرمرد * به شعر و به بازى ورا مير كرد

به ترفند از دست او جان ببرد * ز بيم سر او را خلافت سپرد 35

به گفتار پور نعيم آن سران * بر آنجاى رفتند [ از ] هر كران

بيامد از ايشان به مروان خبر * سپه كرد و شد همچو مرغ بپر

بيامد سوى حمص پنجه هزار * ز حران بياورد حربىسوار

گرفت آن [ بر ] وبوم را در حصار * براين برنشد مدتى روزگار

( 1 ) دشمنانش او را جعدى مىگفتند ، تاريخ ابن خلدون ، ترجمهء عبد المحمد آيتى ، ج 2 ، ص 185 . ( 2 ) جنون