همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٥

خلافت ابراهيم بن وليد بن عبد الملك دو ماه بود

يكى را از آن خونيان يافتند * چو بسيار هر جاى بشتافتند

بدانديش فرزند حجاج بود * كه چون او نبد زير چرخ كبود 75

بكشتند او را غلامان مير * به تيغ و به نيزه ، به گرز و به تير

وز آنجا غلامان خاص وليد * برفتند تازان به گور يزيد

ورا بركشيدند از خاك ، خشك * همىآمد از قالبش بوى مشك

ببردند ، چون فتنه انگيختند * نگونش ز دارى درآويختند

فرستاد مروان به زندان درون * كه آرند از آنجا يكى را برون 80

كه تا بازپرسد ز كار حكم * كه چون كشته شد اندر آن درد و غم

دو تن را ببردند نزديك مير * كه بودند پردانش و بىنظير

يكى زآن دو بد بو محمد به نام * كه از نسل سفيان « 1 » بد آن خويش‌كام

دوم بود عبد اللّه بن يزيد * كه بابش معاويه « 2 » آمد پديد

چو رفتند نزديك مروان خام * بكردند بر وى به ميرى سلام 85

بدان هر دو تن داد مروان جواب * كه نتوان سخن گفت الا صواب

شما را بخواندم بدين كار من * بدان خوانده‌ام اندر اين كار من

كه تا بازپرسم ز احوال كار * كه چون كشته گشتند آن هر دو يار « 3 »

حكم را كه كشت ، آن دگر را كه بست * چه گفتند آن هر دو بنماى دست

به دو بو محمد چنين گفت باز * كه اى مهربان مير سر بر فراز 90

چو آمد ز تو سوى زندان خبر * كه گشت از تو آن قوم زير و زبر

بريدند آن هر دو از جان اميد * به لرزه فتادند مانند بيد

حكم با برادر چنين گفت باز * كه شد چنگ اقبال هر دوز ساز

بخواهند ما را در اين بند كشت * چو ديدند آن روزگار درشت

خلافت پس از ما به مروان رسيد * سر امتش « 4 » تا به كيوان رسيد 95

گرفتند ما را بدين بر گواه * بگفتند شعرى به رسم و به راه

نبشتيم ، اينك به دست من است * چو خورشيد بر آسمان روشن است

فروخواند بر جاى نه بيت بود * شنيدند مردان كارآزمود

( 1 ) سفين ( 2 ) عبد اللّه بن يزيد بن معاويه ( 3 ) تن ( 4 ) سر را تنش