همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٤

خلافت ابراهيم بن وليد بن عبد الملك دو ماه بود

به راه دمشق [ آن ] سپه سر نهاد * بديشان فلك آتش اندر نهاد

50 بفرمود مروان كه يكسر سپاه * برفتند چون باد بر روى راه

بگفتند از آن خيل هجده هزار * اسيران گرفتند بيش‌از شمار

چو برگشت لشكر از آن داروگير * ببردند « 1 » نزديك مروان اسير

دو تن از اسيران فزون‌تر نكشت * اگر چند بد نامبرده درشت

كه بودند آن هر دو خصم وليد * بكشتند او را به امر يزيد

55 دگركس « 2 » كه بودند آزاد كرد * دل آن همه بنديان شاد كرد

به هريك از آن مردم از بيش‌وكم * بداد آن سرافراز دين ده درم

سليمان و عبد العزيز سوار * برفتند سرگشته زآن كارزار

به نزد براهيم و گفتند خيز * به بدخواه بنما دم رستخيز

حكم را و عثمان كاسير تواند * فرومانده و دستگير تواند

60 بفرماى كشتن به شمشير كند * تو باش اندراين كار چون شير تند

بدان نامداران براهيم گفت * نه از دل ، بدان هر دو از بيم گفت

كه كشتن سران را به دست شماست * به مطموره رفتند آن هر دو راست

بكشتند آن هر دو تن را به درد * از ايشان برآورد ايام گرد

چو آن هردو تن را بكردند قهر * درآمد ز ناگاه مروان به شهر

65 براهيم از اينجا گريزان برفت * نبد مرد با مير افزون ز هفت

نهان شد به كنجى در ، از بيم جان * همين است آيين و رسم جهان

سليمان و عبد العزيز آن دو مير * نشستند در خاك پنهان چو تير

چو مروان به شهر اندرآمد ز راه * فرستاد حالى به زندان سپاه

بدان تا حكم را برون آورند * ز خلق بدانديش خون آورند

70 چو [ رفتند ] آن هر دو تن كشته بود * وز آن مهتران بخت‌برگشته بود

به مروان بگفتند ، حيران بماند * بزرگان و گردن‌كشان را بخواند

بفرمود كردن سران را به خاك * نبردست جان كس ز چنگ هلاك

گروهى برفتند همچون گراز * پى خونيان از نشيب و فراز

( 1 ) ببردن ( 2 ) كه