همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦١

خلافت يزيد بن وليد بن عبد الملك شش ماه بود

چو عبد اللّه آمد به كوفه درون * شد آن مرد منصور از آنجا برون

فرستاد عهد خراسان به نصر * كه او بود از نامداران عصر

سرافراز سيار بيعت نكرد * ز دشمن به مردى برآورد گرد 70

چو شش ماه شد روزگار يزيد * به پاى اندر افتاد كار يزيد

به ذالقعده ناگاه بيمار شد * دلش جفت اندوه و تيمار شد

چهل سال و شش سال بد عمر مرد * ز باد اندرآمد « 1 » بشد سوى گرد

ابو خالدش كرد كنيت پدر * به زارى شد از دار دنيا به‌در

وليعهد او بود پور وليد * براهيم شد يادگار يزيد 75

ز مرگ است با مرد پيوسته درد * مرا اين سخن خود جگر خسته كرد

جز اين يك سخن نيست اندر جهان * چه دارى به دل مهر سود و زيان

چو اين درد را نيست درمان پديد * ببايد دل از كار گيتى بريد « 2 »

به وقتى « 3 » كه گردد سرت پايمال * تو را نيكويى دست گيرد نه مال

مباش ايمن اندر سراى دو رنگ * كه در وى نباشد كسى را درنگ 80

عمارت مكن عالم خاك را * نگه دار اين جوهر پاك را

چو آلوده گردد بمانى به درد * به گرد بدى تا توانى مگرد

بيا تا ره رستگارى رويم * به گفتار دانندگان بگرويم

نگوييم الا سخن‌هاى راست * نجوييم چيزىكه در وى عناست

زبان را ببنديم اندر دهان * بباشيم در كنج عزلت نهان 85

نبينيم اندر جهان روى كس * نباشيم با هيچ تن هم‌نفس

نخواهيم جز عافيت از خداى * نگيريم در خانهء ديو جاى

نپوشيم بر تن لباس حرير * ننازيم اندر سرا بر سرير

به چيزىكه از ما ستانند باز * چرا هست بايد نشيب و فراز

( 1 ) آن آمد ( 2 ) كف بديد ( 3 ) موقت