همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٨

خلافت يزيد بن وليد بن عبد الملك شش ماه بود

رمانيد آن اسب را هركسى * زدندى بر او تازيانه بسى

250 چنان ميخ را برفكندى ز جاى * زدى بر زمين بىكران دست و پاى

برفتى وليد آن شه كامياب * ببستى بر آن ريسمانى به تاب

كشيدى و بركندى آن ميخ مرد * بر او مىتوان آفرين ياد كرد

بجستى چهل گام بر پشت اسب * تو گفتى مگر بود آذرگشسب

فزون از چهل بود كاندر گذشت * ورا سال بالاى اين [ بود ] هشت

255 به قولى يكى سال و بر سر دو ماه * خليفه بد آن مرد بادستگاه

سر آمد كنون داستان وليد * سخن بشنو از يادگار يزيد

چو كردند بيعت براو اهل دين * به دانش بياراست روى زمين

ز عدل او به هر كشورى نامه كرد * دل خويش را از خرد خامه كرد

مواجب وليد آنچه فرموده بود * به ديوان به اصحاب فرموده بود

بديد آن سرافراز ، آن كرد كم * از اينجا شدى نامور متهم

5 بزرگان بادانش و خويش‌كام * از اينجاش ناقص نهادند نام

به ايام آن مهتر دين‌پناه * به حمص اندرون بود بىمر سپاه

ز فرمان مهتر برون آمدند * برفتند و جوياى خون آمدند

معيوه ( ؟ ) همان پور زيد حسن * سرافراز بود اندرآن انجمن

روان گشت با لشكر نامدار * به شهر دمشق آمد از رهگذر

10 فرستاد پيغام نزدش يزيد * چرا رزم سازى براى وليد

اگر كشته شد كافرى در ميان * چه بندى به كينه كمر بر ميان

بيا بيعت من بكن شاد باش * ز بند غم و غصه آزاد باش

براى سگى خون مردم مريز * برون كن ز دل كين و وز سر ستيز

چو بشنيد آن نامور صلح كرد * به شهر اندرون رفت فرزانه‌مرد

15 فزون بود آن لشكر [ از ] صد هزار * بكردند بيعت بر او آشكار

عطا داد آن سروران را بديد * به سيم از عدو جان شيرين خريد