همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٦

خلافت وليد بن يزيد عبد الملك يك سال و دو ماه بود

چنين گفت كاى نامداران من * دليران چابك‌سواران من

200 چه « 1 » آييد تشنه « 2 » به خونم همه * پى من چرا گرگ شد اين رمه

شما را به دل مهربان بوده‌ام * به جان روزى جمله افزوده‌ام

ز من بازداريد اينجاى دست * نبايد مرا كرد با خاك پست

ببخشيد بر من كه گشتم زبون * بمانيد كآيم از اينجا برون

شوم در مقامى نشينم به درد * از آن پيش كايد سرم زير گرد

205 امامت نخواهم ، نه ميرى كنم * ز دل جامهء كفر و كين بركنم

چنين داد لشكر به مهتر جواب * كه گفتى سخن‌هاى صدق و صواب

ز تو ما بسى سيم و زر يافتيم * ز دستت كلاه و كمر يافتيم

شكايت نداريم از تو بدين * و ليكن چرا دور گشتى ز دين

تو قرآن در آتش درانداختى * دل از مهر ايمان بپرداختى

210 زنا كردى و كار بد در جهان * نرفتى به آيين و رسم مهان

نكردى نماز و نبودت نياز * فريضه نبد بر تو رسم نماز

به روزه نبودى به ماه صيام * بخفتى « 3 » بَرِ زن ، بخوردى « 4 » طعام

به زور اين‌چنين فعل‌ها كرده‌اى * دل و جان ما را بيازرده‌اى

ازاين‌روى كرديم خونت حلال * خدايت گرفت اى سگ بدسگال

215 وليد اين چو بشنيد آمد به زير * دلش زاين سخن‌ها شد از عمر سير

يكى مصحف آورد بنهاد پيش * نبى خواند از آنجا ز اندوه بيش

به دل گفت ميراث عثمان رسيد * ببينيم تا خود چه آرد پديد

دليران دين نردبان ساختند * دل از مهر او بازپرداختند

برفتند بالا و آمد به زير * تنى چند نزد وليد دلير

220 يزيد اندرآمد ز اول [ برش ] * نزد خنجر آن كامران بر سرش

ورا خواست در خانه‌اى بند كرد * بيامد يكى نامور همچو گرد

بزد بر سرش خنجر تيزتاب * روان گشت بر خاك خونش چو آب

بيفتاد بر خاك [ پيش يزيد ] * يكى ديگر آمد سرش را بريد

( 1 ) چو ( 2 ) كشته ( 3 ) نخفتى ( 4 ) نخوردى