همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٣

خلافت وليد بن يزيد عبد الملك يك سال و دو ماه بود

ز امر و ز نهيش نبودى خبر * از اينجا شدش ملك زيروزبر 120

برفتند قومى بزرگان [ به عيد ] * به نزديك عباس پور وليد

بگفتند كاين مرد حق‌ناشناس * ز يزدان . . . ندارد سپاس

به قصد بزرگان مروانيان * ببستست « 1 » اين مرد بدرگ « 2 » ميان

بسى غل و زنجيرهاى گران * بفرمود كردن به آهنگران

نبشته برآن نام هريك به راز * مبادا كه اين قصه گردد دراز 125

بدان مردمان مرد بادين‌وداد * ز راه نصيحت بسى پند داد

كه از حق بترسيد ، گرديد باز * به‌سوى خدا ، چون زمان شد دراز

شما را چه شد نعمت اين جهان * نبايد سخن گفتن اندر نهان

ز يزدان بترسيد داريد شرم * مباشيد از اين‌گونه در كار گرم

چو بر آل مروان مهى شد دراز * به زير آمد اين كارها بر فراز 130

شدند از شما مير هركس كه بود * به نقص شما زاين زبان برگشود

بهانه همىجويد اين انجمن * نصيحت ببايد شنيدن ز من

ز دست شما ملك بيرون كنند * همه كارهاى دگرگون كنند

ز نسل على يا ز عباسيان * ببندد در اين كار يك بر ميان

نمانند بر ما بزرگى و جاه * شود ملك بر نامداران تباه 135

بيايد به جاى شما ديگرى * كشد اندراين بوم‌وبر لشكرى

درون را ببرند از يكدگر * كه آن‌گه شود دل پر از خون جگر

به خنجر بدرند يك‌يك شكم * پرانديشه باشيد از آن بيش‌وكم

يزيد اين سخن را به خود ره نداد * به شهر دمشق آمد از بامداد

بر او جمع شد مردم از هر كنار * چو از [ تيره ] شب گشت گيتى چو قار 140

به نزديكى قصر سلطان شدند * به بام و درش آتش اندر زدند

برفتند و كردند غارت سراى * نجنبيد از بيم يك تن ز جاى

چو شد روز روشن بيامد سوار * يزيد سرافراز با سىهزار

به دو كرد بيعت سراسر دمشق * بزرگان دانا و دل پر ز عشق

( 1 ) ببستند ( 2 ) بزرگ