همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥١

خلافت وليد بن يزيد عبد الملك يك سال و دو ماه بود

بزد نيزه بر سينهء مرد كار * برون شد سنان از تن نامدار

به فردوس شد جان يحيى زبر * ز گردون شد انگار زيروزبر

بيفتاد از پاى در ، زادسرو * سرش را ببردند از آنجا به مرو

ز دارى سرش را برآويختند * چو خونش به خاك اندر آميختند

دو سال آن‌چنان ، چون‌كه برگشته بخت * بماند آن سر نازنين بر درخت 75

به وقتى كه بو سلم آمد برون * به مردى شد از چرخ گردان فزون

فرو داد مروانيان را به مرو * چو ديد آن سر ماه بر شاخ سرو

بباريد از ديده « 1 » خوناب درد * سيه كرد جامه سرافراز مرد

بفرمود شست « 2 » آن سر كامياب * بيندود مغزش به مشك و گلاب

به خاكش سپرد و بباريد خون * بنالم از اين گنبد نيلگون 80

جهان را جزاين نيستى « 3 » يادگار * نهان مىكند ، چون شدى آشكار

كنونت بگويم ز كار وليد * اگر پاك بود آن جوان ، گر پليد

وليد نكوهيده زنديق بود * بلاى دل مرد صديق بود

به‌جز باده خوردن نبوديش كار * به ايام او شد فساد آشكار

حقيقت نبود اعتقادش درست * ورا دانهء كفر در دل برست 85

نكردى نماز آن نكوهيده مرد * همه كارها ناپسنديده كرد

ز مى خوردن و مست خفتن مدام * نمىگشت خالى به صبح و به شام

شنيدم كه بگرفت آن بدسگال * ز مصحف يكى روز ناگاه فال

برآمد چو برخواند ناكس وليد * روان كل جبار و درپى عنيد « 4 »

بداختر برآشفت همچون سپند * كلام خدا را در آتش فكند 90

در آتش ورق‌هاى قرآن بسوخت * به‌زودى ورا نيز يزدان بسوخت

چنين گفت با مصحف كردگار * من آنم كه گفتى در اين روزگار

تو را سوختم ، رو به يزدان بگوى * كه تا چرخ گردد ز من كينه‌جوى

ز كافردلى مرد بيهوده گفت * از آن شد به‌ناگاه با خاك جفت

( 1 ) درد ( 2 ) پشت ( 3 ) نيست اين يادگار ( 4 ) و استفخوا و خاب كل جبار عنيد ، آيهء 18 ، سورهء 14 ، ابراهيم .