همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٠

خلافت وليد بن يزيد عبد الملك يك سال و دو ماه بود

چو عمروزراره خبردار شد * بر از گنبد چرخ دوار شد

سرافراز يحيى به كاريز بود * جوانى سرافراز خون‌ريز بود

ز عمروزراره نبودش خبر * نشسته به خيمه درون نامور

همىخواند قرآن به آواز خوش * پديدار شد لشكر كينه‌كش

50 جوانى دلاور درآمد ز راه * به يحيى چنين گفت كاى دين‌پناه

برون آى كامد بدانديش تو * كه قربان كنم جان و دل پيش تو

بپرسيد يحيى از آن نامدار * كه در كشت راندند از رهگذار

به دو گفت آرى كه در كشت‌زار « 1 » * براندند و خوردند با شه امرز ( ؟ )

برآمد از آن كشت‌ها دود و گرد * سرافراز يحيى به جان شكر كرد

55 به دو گفت يحيى كه نصرت مراست * اگر اين سخن‌هاى تو هست راست

بپوشيد جوشن سوار دلير * به اسب اندرآمد به كردار شير

نبد بيش با نامور صد سوار * بزد بر صف لشكر نامدار

به يك حمله رفت آن سپه در گريز * چو ديدند آن زخم شمشير تيز

باستاد عمروزراره به جاى * درآمد به دو يحيى آن پاك‌راى

60 ميانش به شمشير دونيم كرد * دل بدسگالان پر از بيم كرد

سپاه خراسان هزيمت گرفت * وز آن قوم يحيى غنيمت گرفت

ابو نصر سيار شد باخبر * برافروخت از قهر همچون شرر

بفرمود رفتن سپاهى هزار * اميرى به پيش اندرون نامدار

كه مسلم بن ابرر ( ؟ ) ورا نام بود * اميرى سرافراز و خودكام بود

65 برون رفت يحيى ز حد هراه * سوى بلخ بامى شد از گرد راه

كه آن جايگه شيعث ( ؟ ) مير بود * شب و روزش آن راى و تدبير بود

بشد سلم ابرر به كردار گرد * بر گرز كانان ( ؟ ) به دو بازخورد

به صد مرد با شش هزار آن جوان * همىكرد در خاك و در خون روان

فراوان از آن نامداران بكشت * دگرباره شد چرخ ، تند و درشت

70 ز ناگه يكى مرد عيسى به نام * سوارى سرافراز بد خويش‌كام

( 1 ) كشت و زر