همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٩

خلافت وليد بن يزيد عبد الملك يك سال و دو ماه بود

كه دست دلاور ز يحيى بدار * به دو سيم ده تا شود كامكار

بر او بر كسى را موكل مكن * از اين كار دل را مقلقل مكن

بمان تا بيايد به نزديك من * ببيند يكى راى باريك من

ز يحيى چو بشنيد ، برداشت بند * روا [ ن ] كرد بر سرور ارجمند

به دو گفت از اينجا بشو سوى شام * نبايد كه سازى به جايى مقام 25

ورا پندها داد و بخشيد چيز * بدادش يكى استر و اسب تيز

به هرجا يكى نامه بنبشت مير * پى آن جوانمرد دانش‌پذير

به‌سوى سرخس آمد از مرو باز * ببريد آن راه دور و دراز

امير سرخسش بسى سيم داد * بيامد سوى طوس مانند باد

خط نصر بنمود و بگرفت سيم * نبودش ز كس در درون ترس و بيم 30

از آنجا به شهر نشابور شد * ز اندوه و انديشه‌ها دور شد

ز مير اندرآن شهر فرجام يافت * وزآنجا سوى شهر بيهق شتافت

شد آنجا بر او جمع هفتاد مرد * به يارى خداوند را ياد كرد

سر دعوتش بود كرد آشكار * نبودند آن مردمانش سوار

بيامد از آن‌جا يكى كاروان * صد اسب تكاور ميان در دوان 35

سرافراز يحيى بيامد چو گرد * گرفت اسب از ايشان سخن ياد كرد

كه كردم كنون دعوت آغاز من * چو آيم به بلخ و هرى باز من

بياييد پيشم پى سيم و زر * برفتند آن قوم آسيمه‌سر

برفتند بازارگانان « 1 » به درد * بر نصر سيار از آن ياد كرد

كه يحيى ز ما اسب بستد به زور * نداد آن دلاور بهاى ستور 40

برآشفت نصر از چنان كاروبار * فرستاد پيكى چو باد بهار

بعمر زراره ( ؟ ) كه خود برنشين * برو با سواران دل پر ز كين

ازاو اسب بازارگانان بگير * بده باز خصمان و شو همچو تير

به پيش سران دست يحيى ببند * از آنجا ورا [ دور كن ] مستمند

روان كن به نزد وليدش به شام * به مردى كن آن كارها را تمام 45

( 1 ) آن بازرگانان