همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٨

خلافت وليد بن يزيد عبد الملك يك سال و دو ماه بود

همه چيزها در خزينه نهاد * دلاور ز مردن بياورد ياد

ندادش كنون نيز بشنو سخن * دلا بهر كار جهان جان مكن

چو هشام شد از جهان ناپديد * به كام دل خود بيامد وليد

نشست از بر تخت هشام شاد * بزرگان برفتند از بامداد

بكردند بيعت بر او سربه‌سر * فشاندند بر تاركش سيم و زر

ز هشام هركس كه در كار بود * برون كرد آن كارهاشان چو دود

5 سه تن را نياورد بيرون ز كار * كه ترسيد از گردش روزگار

يكى حى « 1 » مروان ز آزادگان * كه بد حاكم ملك اربادگان

دوم يوسف عمده كاهل عراق * ورا بود با مهتران اتفاق

سيم نامور نصر سيار بود * كه پردانش و عقل و هشيار بود

فزون كرد نان‌پارهء هركسى * كرم كرد با نامداران بسى

10 به ماه ربيع اندرون گشت مير * همه كارها كرد مانند تير

ز هجرت صد و بيست ، بالاى پنج * شد او حاكم اين سراى سپنج

چو بگذشت يك سال بر سر دو ماه * مه عمر آن مهربان شد سياه

بيامد ز حد خراسان پديد * بر نامبرده وليد يزيد

كه يحيى « 2 » به بلخ است ، جايى نهان * تويى اين زمان شهريار جهان

15 كند دعوت خويشتن آشكار * چو بشنيد آن خسرو كامكار

به‌سوى خراسان فرستاد مرد * ز يحيى و كار ويش ياد كرد

سوى بلخ بايد فرستاد زود * پى كار يحيى به كردار رود

گرفتند او را در آن بوم‌وبر * بر نصر بردند آسيمه‌سر

به مرو اندرآن مرد را بند كرد * يكى نامه نزد خداوند كرد

20 وليد دلاور فرستاد باز * بر نامور نصر گردن‌فراز

( 1 ) حسين ( 2 ) تختى