همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٧

خبر خروج زيد بن على بن حسين و مقتل او در كوفه

نشان « 1 » يكى نعل بر روى داشت * از آن بر درون نقش غم مىنگاشت

يكى روز هشام شد سوى صيد * نه آگه [ بد ] از مكر كيوان و كيد

يكى آهوى از پيش مهتر بجست * دوانيد اسب آن شه دين‌پرست

به دنبال آهو چو سرگشته ماند * مغاكى بد اسب اندرآن جاى ماند 130

يكى لوح زرين در اين تيره‌خاك * بديد آن منورتر از جان پاك

به زير آمد از اسب و آن برگرفت * كمان بود كز باز جان [ برگرفت ]

نگه كرد اين بيت بر لوح ديد * چو برخواند لب را به دندان گزيد

قدا ان لك الحول من سفرك ( ؟ ) * و خذ برلك دالا عها من ابرك ( ؟ )

چو برخواند افتاد لوحش به دست * طلب كرد آن را شه دين‌پرست 135

در آن خاك تيره نشانى نيافت * سراسيمه سوى بزرگان شتافت

بدانست كامد به تنگى فراز * سراييده بد روزگارى دراز

چو آمد سوى خانه بيمار شد * دو چشم سرافراز خونبار شد

سه روز آن سرافراز بد دردمند * چهارم زبانش درآمد به بند

برون شد از اين مسكن ديو دون * به دردم از اين گنبد نيلگون 140

به زندان او بد يكى خويش‌كام * كه عياض [ بد ] آن دلاور به نام

دبير وليد سرافراز بود * به دانش از آن خلق ممتاز بود

فرستاد نزديك خازن پيام * كه من دانم احوال او را تمام

همه آلت سيم و زر مُهر كن * به جان بشنو اى مرد دانا سخن

وى از بيم جان جمله را مهر كرد * در آن‌دم كه شد شاه را روى زرد 145

ز خازن يكى شربتى خواستند * زبان را به زارى بياراستند

نيارست يك « 2 » شربتى مرد داد * ز عياض ترسيد آن پاك‌زاد

به طاسى در از آبگينه شراب * ببردند نزدش به درد و به تاب

چو ديدند آن كامران مرده بود * وديعت به دارنده بسپرده بود

به عياض كردند حالى خبر * كه هشام شد زاين سراى دو در 150

برون شد ز زندان سرافراز مرد * همه چيز هشام را مهر كرد

( 1 ) نشانى ( 2 ) يكى