همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٦

خبر خروج زيد بن على بن حسين و مقتل او در كوفه

به كوفه رسيدى به من بازگوى * رسيدم به دو ، گفت اى نامجوى

به دو گفت هشام كاين قول اوست * ببايد دريدن ورا مغز و پوست

بر خويش آن مرد را بازداشت * به دل اندراين نقش بايد نگاشت

105 شب و روز با عالمان بود پير * از آن گشت دانا و روشن‌ضمير

دلش بودى از عالمان پر ز عشق * به ديهى بدى از سواد دمشق

كه رصافه بد نام آن جاى نغز * به طيب معانى بياكند مغز

ز غيلان شامى به دل كينه داشت * نهفته چنان كينه در سينه داشت

كه او مذهبى نو همىكرد ياد * فرستاد ، خواندش بر خود چو باد

110 بد آن روز ميمون مهران برش * نشسته بزرگان به گرد اندرش

بپرسيد ميمون ز غيلان شام * كه اى پرهنر مرد با كام و نام

خدا خواهد اين مردمان [ بشنوند ] * كه در وى همه خلق عاصى شوند

به دو گفت غيلان بخواهد خداى * كه عاصى شود مردم تيره‌راى

به دو گفت ميمون نخواهد يقين * كه مردم شود عاصى و [ پر ز كين ]

115 كسانى كزاين‌گونه عصيان كنند * چنين فعل بر رغم يزدان كنند

چو برعكس و بر رغم يزدان پاك * توان كرد كارى چنين بيمناك

پس ايزد نشايد كه باشد خداى * جوابم بده اى دلاور [ بجاى ]

فروماند برجاى ، خاموش گشت * تو گفتى كه بىعقل و بيهوش گشت

پس آن‌گاه گفت آن يل كامياب * كه اين را بينديشم امشب جواب

120 بفرمود هشام دستش بريد * سراپاى غيلان به خون دركشيد

دو عيب قوى بود هشام را * كز آن ننگ بد مردم شام را

يكى آن‌كه بزدل بد و ترسناك * به بادى فتادى بداختر به خاك

دوم زفت بود آن جهان‌دار مرد * از او بر دل خلق افسوس كرد

دو عيب دگر داشت بر روى مير * يكى آن‌كه احوال بد آن شيرگير

125 دوم بر رخش بد نشانى پديد * ببايد چنين داستانى شنيد

ز استر به طفلى لگد خورده بود * ز سم فرس رويش آزرده بود