همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٥

خبر خروج زيد بن على بن حسين و مقتل او در كوفه

هر آن كس كه او راستى كرد ، رست * ز كژى چه آمد كسى را به دست

به هيبت شهى بود هشام شير * توانا و دانا و تند و دلير

عجب زيرك و باذكا بود مرد * بخواهم از آن شمه‌اى ياد كرد

خراسان به نصر بن سيار داد * در آن بوم‌وبر نصر مىكرد داد 80

حسد برد يوسف بر آن نامدار * فرستاد نامه بر آن شهريار

كه اين نصر سيار مردى است پير * فرو مانده از كوشش و داروگير

فرستيم آنجا اميرى دگر * كه باشد جوان‌تر از آن نامور

برنجيد هشام از آن سرفراز * جوابش فرستاد از آن خاك باز

كه در دهر كس مثل سيار نيست * تو را با خراسان وى كار نيست 85

در آن سال سيار با آفرين * بشد كامران سوى توران‌زمين

غزا « 1 » كرد و بگرفت آن بوم‌وبر * به هشام زآن فتح‌ها شد خبر

رسولى فرستاد فرزانه‌نصر * به هشام از نامداران عصر

شنيدم كه بد مرد مقرى « 2 » به نام * بشد از در مرو و آمد به شام

ز راه اندرآمد به كوفه فراز * به نزديك يوسف شد آن رزم‌ساز 90

به دو گفت يوسف كه اى نيك‌نام * به هشام خواهى شدن سوى شام

ورا عيب كن سرورا پيش مير * بگويش كه مردى است فرتوت و پير

كه [ او ] را بدان جايگه بشكنى * همان نام نيكش به خاك افكنى

دهم من تو را بىكران سيم و زر * به كيوان برم نام تو از هنر

چو مقرى به نزديك هشام شد * بر او صبح رخشنده چون شام شد 95

ز فتح و ظفر مرد را مرو داد * ز گفتار او گشت هشام شاد

ز نصرش بپرسيد سيار مير * جوابش چنين داد مرد خطير

كه چون نصر هرگز نبودست مرد * بزرگ و توانا به هر كار كرد

دريغا كه گشتست فرتوت و پير * اگر نى ندارد به گيتى نظير

چو بشنيد هشام دريافت زود * به دو گفت سردار كارآزمود 100

به مقرى چنين گفت آن شاه باز * كه ديدى رخ يوسف سرفراز

( 1 ) غذا ( 2 ) مقرا