همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٤

خبر خروج زيد بن على بن حسين و مقتل او در كوفه

يكى نامور مرد او را بديد * ز غم گشت رنگ رخش ناپديد

بداد آن درم كرد او را خلاص * ز هشام نام‌آور عام‌وخاص

55 بد آن نامور مرد موسى به نام * شد از داعيان امير همام

چو هشام در آل مروان نبود * بر از هيبتش اوج كيوان نبود

به عقل و به دانش به فرهنگ و راى * نظيرش نيامد ز شاهان به جاى

ز مشرق ز مغرب ورا بد جهان * بزرگى او كرد نتوان نهان

عطاهاى او از دوصد هست بيش * ببايد سخن گفت برجاى خويش

ز يك تا به ده تا به صد مى بداد * فزون‌تر از اين خود نمىكرد ياد

60 شنيدم كه عبد الملك باب او * كه بودست از جوى اين آب او

دهى مير هشام را داده بود * به رويش در كام بگشاده بود

ببردند منشور آن ده برش * چنين گفت با كامران چاكرش

كه اين ده خراب است اى كامياب * تو را خير نبود ز جاى خراب

سرافراز هشام شد دردمند * بماند اندرآن كار خوار و نژند

65 سرافراز هشام دانش‌پذير « 1 » * فرستاد نزد دبير وزير « 2 »

كه اين ده خراب است و تدبير چيست * مرا چاره‌اى در جهان جز تو كيست

نشان بر سر و مهر دارا بر اوست * بدريد بر تن مرا مغز و پوست

دريدند دفتر چو منشور ديد * نشان سرافراز جمهور ديد

ميانش بدريد و پيوند كرد * دلش را بر آن كار خرسند كرد

70 ده ديگر آن نامور درنبشت * نكرد ايچ انديشه زآن كار زشت

ندانست كس را ز مرد و ز پير * مگر مير هشام دانش‌پذير

چو شد نامور بر جهان كدخداى * دبير آمد آن خائن خيره‌راى

به گستاخى آن‌كه من پيش‌ازاين * چنان كارها كرده‌ام بهر اين

به دو گفت هشام كاى دزد شوم * برون رو به دزدى از اين مرزوبوم

75 بباشى تو واله به ديوان من * نبيند دو چشم تو ايوان من

برون كرد هشام او را ز شام * به از راستى نيست اى نيك‌نام

( 1 ) پديد ( 2 ) دريد دير