همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٣

خبر خروج زيد بن على بن حسين و مقتل او در كوفه

كه هركس كه از [ زيد يابد ] نشان * بيايد بگويد به گردن‌كشان

درم يابد از من در اين‌دم هزار * سپه چون‌كه بشنيد شد كامكار

درم بستد و رفت بنمود جاى * كه نفرين بر آن ناكس تيره‌راى

ورا بركشيدند خسته ز خاك * بريدند سر از تن جان پاك

ببردند از كوفه آن سر به شام * به نزديك هشام بىكام و نام 30

تنش را بفرمود كردن به دار * تفو باد بر چرخ ناپايدار

پس از سال‌ها آتش افروختند * بر آن دار آن كشته را سوختند

بدانديش هشام بيدادگر * به شهر مدينه فرستاد سر

بدان‌جا ز دارى درآويختند * بدان مؤمنان خون دل ريختند

سه روز آن سر كشته بر دار بود * چهارم برفتند مانند دود 35

جهان را ز كينه به هم برزدند * سر زيد را آتش اندر زدند

چنين سوزدت دهر ، با او مساز * به‌زودى ز پستى برو برفراز

محمد كه از نسل عباس بود * به نزديك هشام شد همچو دود

به دو گفت هشام از راه خشم * كه پيش آى و يك بار بگشاى چشم

مرا با تو دعوى است اى كامياب * بگو اين زمان گر توانى جواب 40

. . . در عهد و ايام خويش * نهاد از همه مهتران پاى پيش

ز باب تو عبد اللّه نامور * زمينى خريد آن شه تاجور

به حد حجاز اندرون ، كامكار * بها داد آن را درم صد هزار

پس از مدتى باب تو رفت راست * زمين را ز مير جهان بازخواست

. . . حالى به دو بازداد * بدان مىكنم اين سخن با تو ياد 45

كه آن سيم در ذمت باب توست * وجوهش كنون اندر اسباب توست

به من بازده آن درم را تمام * خبر نيستم ، گفت آن نيك‌نام

چو در دل ورا كينه بد [ در ] نهفت * ببنديد و با مردم خويش گفت

ز نزد منش زود بيرون بريد * به روى و دل هيچ‌كس منگريد

بداريد بربسته در آفتاب * مبادا كه نوشد يكى قطره آب 50

نبردند از امر او سر برون * ببستند در آفتابش نگون

چو شد تشنه او را ندادند آب * همىبود برپاى در آفتاب