همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٢

خبر خروج زيد بن على بن حسين و مقتل او در كوفه

در ايام هشام با زيب‌وزين * پسنديده زيد على بن حسين

ز مكه به كوفه درآمد نهان * بر او جمع گشتند يكسر مهان

به منبر برآمد فزاينده مهر * به رويش سعادت گشاينده چهر

ز اول خداوند را ياد كرد * به آخر ز هشام فرياد كرد

5 چنين گفت كاى نامداران دين * خلافت به من مىرسد بر زمين

ز آل اميه جهان پاك باد * كه بيداد كردند بر اهل داد

گرفتند جاى بزرگان به زور * سيه شد از آن قوم تابنده‌هور

كنون دور مروانيان شد دراز * به زير آمد آن‌كس كه شد بر فراز

بگفت اين و از منبر آمد به زير * دليران برفتند نزدش چو شير

10 بكردند بيعت بر آن نامدار * جهان شد پر از كينه و گيرودار

به كوفه درون بود يوسف امير * خبر يافت آن مرد تيره‌ضمير

سپه كرد و آمد به پيكار زيد * چو بازى كه پرواز دارد به صيد

برفتند از جاى نام‌آوران * بكردند آن روز رزم گران

چنين تا شب تيره كردند جنگ * بيامد ز ناگاه تيرى خدنگ

15 بيفتاد بر فرق زيد جوان * به خاك اندرون خون او شد روان

به مغز اندرون رفته پيكان تير * بناليد از آن درد كيوان پير

بيفتاد از پاى سردار دين * روان شد ز تن جان آن نازنين

ز پنهان ورا دفن كردند زود * به جايى كه كس را گمانى نبود

غلامى سيه برد او را به دوش * به خاكش سپردند دل پرخروش

20 برادرش يحيى از آنجا برفت * ندانست كس چون‌كه تنها برفت

به‌سوى خراسان شد آن نامدار * سراسيمه از گردش روزگار

نهفته دلاور درآمد به رى * ندانست كس را از آن تنگ پى

سپيده چو يوسف خبردار شد * كه زيد سرافراز از كار شد

به شهر اندرآمد چو باد بهار * سوى قصر شد با سوارى هزار

25 منادىگرى را بفرمود مير * كه گرديد و زد همچو مرغان صفير