همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤١

خبر امارت نصر سيار در خراسان به ايام هشام

سيم دشمنان را نگيرد به دوست * به درد [ بد ] انديش را مغز و پوست

چهارم ننازد به شاهى و مال * كه خواهد به‌زودى شدن پايمال

به پنجم نگه دارد آزرم و شرم * نگردد به هر آتشى تيز و گرم 90

چهارت نصيحت كنم اى امير * كزاينجا شود مرد ، روشن‌ضمير

يكى آن‌كه با كس نگويى درشت * كه گيتى تو دارى سراسر به مشت

دوم آن‌كه سر برنپيچى ز داد * كنى از خداوند دارنده ياد

سيم با ضعيفان مدارا كنى * هنر در جهان آشكارا كنى

چهارم ندار [ ى ] به دل كين كس * نكويى كنى با همه خلق و بس 95

سه چيزت بگويم كز آن چاره نيست * دل مردم از آهن و خاره نيست

يكى آن‌كه باشى به نيرنگ و راى * دوم آن‌كه ترسى ز خشم خداى

سيم مردمان را تواضع « 1 » كنى * به هيبت دل عاجزان نشكنى

بگويم دو چيزت ز من گوش دار * به گيتى جز از تخم نيكى مكار

ز نابخردان سال و مه دور باش * به نزد خردمند مزدور باش 100

يكى ديگرت پند گو [ ييم ] و رفت * دلت را بدان آب [ شوييم ] و رفت

مشو خويشتن‌بين و عالم بگير * كز اينجا شود كارها همچو تير

بر او نصر سيار كرد آفرين * تو را گفت ديدم ، ندارى قرين

بدادش بسى حله‌هاى به زر « 2 » * همان درّ و ياقوت و لعل و گهر

چو [ سر ] گشته بد مهربان بازگشت * بر شاه تركان زمين درنوشت 105

سوى مرو شد نصر سيار باز * بر اين برنشد روزگار دراز

كه آمد حسين آن يل ذوفنون * به كوفه ز ناگاه آمد برون

قوى فتنه‌اى بود كآمد پديد * بر آل اميه چنان ، كم شنيد

در آن بوم و بر بود يوسف امير * كه پور هبيره بد آن بىنظير

( 1 ) توازين ( 2 ) حلهاى بذر