همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٠

خبر امارت نصر سيار در خراسان به ايام هشام

همه حكمت و پند و رمز است و راز * نديدم زنى من چو تو سرفراز

ز شش چيز گفتى بر من سخن * بگو تا بدانم در اين انجمن

كز آن شش كزاو جان شود شاد چيست * ز مردم در آن راحت‌آباد كيست

به دو گفت زن كاى سرافراز مير * به اول يكى مرد بايد وزير

65 حكيم سرافراز پاكيزه‌كار * خردمند بادانش و بردبار

نصيحت‌گر و شاه ايمن بر اوى * نباشد نظيرش به راى و به روى

امين و هنرپرور و رازدار * ازاو شاد و خرم خداوندگار

بود روز و شب نزد درگاه شاه * مه و سال دارد جهان را نگاه

خلل‌ها نماند كه از روزگار * درآيد ز غفلت ز ناگه به كار

70 دوم بايد او را زن ماهروى * چو مشك تتارى به بوى و به موى

تواناى و مستوره و خانه‌دار * نهفته‌رخ و زيرك و كامكار

چو در خانه شد شاه و رويش بديد * شود از دلش درد و غم ناپديد

سيم ، بايدش نغز خاليگرى * كه چون او نباشد به هر كشورى

پزد دم‌به‌دم آش‌هاى لطيف * پسند همه مردمان ظريف

75 چهارم يكى اسب نغز بلند * چو تخت روان زين آن ارجمند

حصارى بود آن فرس شاه را * به پى بسپرد فرق بدخواه را

كند باد را در شدن خاكسار * نبيند عدو گرد اسب و سوار

به پنجم شهان را يكى تيغ تيز * به كار است هنگام رزم و ستيز

كه هرجا كه زد تيز باشد چو برق * ببرد چو افتاد بر خود و فرق

80 ششم بايدش جوهر بىشمار * كه باشد گران‌قيمت و آبدار

چو خواهد كه جايى شود شهريار * نباشد گران بر ملك نيز بار

تواند به زين اندر انداختن * در آن‌دم كه باشد گه تاختن

بگويم ملك را من از پنج كار * كه دارد ز من در جهان يادگار

يكى آن‌كه چون ميل دارد به جنگ * شتابش نيايد به وقت درنگ

85 كند صبر با دشمنان وقت كار * ز دشمن نترسد گه گيرودار

دوم آنكه خيرى كند كامياب * بدين كار بايد كه دارد شتاب

بينديشد از مرگ و آن را تمام * كند تا به گيتى بماندش ، نام