همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٩

خبر امارت نصر سيار در خراسان به ايام هشام

طلب كرد حالى يكى ترجمان * جوانى دل‌افروز و نيكوگمان

از آن زن كه بد نامبردار عصر * به دانش بپرسيد فرزانه نصر

ز شاه و ز تركان آن بوم‌وبر * جوابش بگفت آن زن نامور

سخن‌هاى زيبا همىگفت زن * به انديشه بود و به رنج و حزن « 1 »

چنين گفت نصر ، آن سر « 2 » سركشان * كه هرگز نديدم زنى زاين نشان 40

حديثش به‌جز حكمت و پند نيست * بديدم ، نظيرش خردمند « 3 » نيست

ببايد سخن‌هاى اين زن نبشت * به خطى روان و مبرهن نبشت

در آن‌دم كه اندر سخن بود زن * درآمد جوانى بر آن انجمن

باستاد نزديك نصر آن جوان * بپرسيد ازاو مهتر بانوان

بگفتند فرزند مير است ، گفت * كه از مشك [ تر ] هيچ نتوان نهفت 45

نماند به كس جز به فرخنده باب * چنين نامدى مهترى كامياب

كه فرزند باشد به شكل پدر * بنازد پدر هم بدين‌سان پسر

به زن گفت نصر اين پسر سرور است * پس از من وليعهد نام‌آور است

به دو گفت زن اين سخن خود مگوى * نگه دار نزد سران آب‌روى

كه بسيار ديدم امير و امام * كه از پس نشد پور او شادكام 50

به انديشه بايد ، سخن سنج راست * از اين شيوه گفتن حكايت خطاست

يكى ديگر آيد پس از تو پديد * كه باشد بر اين قفل بسته كليد

در اين بود كآمد جوانى چو ماه * لبى خشك و خندان و ريش سياه

بپرسيد از او هم زن نازنين * جوابش چنين داد مرد امين

كه باب ورا قيتبه نام بود * امين عرب مهتر شام بود 55

در اين بوم‌وبر مدتى شهريار * بدانست او را زن نامدار

چنين گفت با نصر سيار مير * زن نامبردار دانش‌پذير

كزاين زودتر كس نيارد گواه * كه آورد يزدان بر من ز راه

اگر خود به ميراث بودى زمين * به تو كى رسيدى بزرگى از اين

به دو گفت سرور سخن‌هاى تو * كه گويد زبان شكرخاى تو 60

( 1 ) خون ( 2 ) بر ( 3 ) خردم