همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٦

فرستادن هشام بن عبد الملك بطال تازى را از راه دريا به عزم لشكر روم و رفتن مسلمه بر خشك

برآنم كه جنبيد اين پل ز جاى * درآمد حقيقت [ در آخر ] ز پاى

به دو گفت خالد كه خاموش باش * مكن اين سخن را به هر جاى فاش

به دو گفت بنا به بيرون خرام * مكن زندگانى بر من حرام

55 كه پول اين زمان درنشيند به آب * بجست از سر پول آن كامياب

چو از پول بنهاد يك پا برون * به آب اندرون پول شد سرنگون

چنان پست شد پول در آب رود * كه گفتى به گيتى نشانش نبود

فرستاد درحال خالد [ پيام ] * به هشام فرخندهء خويش‌كام

كه تعجيل كردى در اين كار سخت * ازاين‌روى تاب اندرآمد به تخت

60 درم خرج كرديم ، پول اندر آب * فتاد و دلم كرد يكسر خراب

چو خالد پر از گنج آكنده شد * زمين و زمان پيش او بنده شد

دماغى و كبرى به سر درگرفت * ز رخ پردهء شرم را برگرفت

يكى مرد از كارداران مير * به نزديك هشام شد همچو تير

بد اين نامبردار حسان به نام * ز خالد گله كرد پيش امام

65 كه او ملك تو كرد يكسر خراب * به كشت و به باغ تو مىندهد آب

ندارد كسان شما را به هيچ * چو مارى است بر گوهر پيچ‌پيچ

ز خالد بپيچيد هشام روى * اثر كرد اندر دلش گفت‌وگوى

تويى بر عراق و خراسان امير * برو خالد بدنشان را بگير

كسان ورا بند كن سربه‌سر * ز آزاد و بنده ز دخت و پسر

70 درم خواه از ايشان هزاران هزار * بگير و ببند و بزن استوار

يكى نامور بود يوسف به نام * ز عمر و هبيره نژاد همام

بد آن نامبرده امير يمن * فرستاد فرمان بدان انجمن

كه برخيز خرم سوى بصره رو * ز خالد بياور بر من گرو

سرافراز يوسف برفت از يمن * بيامد به كوفه سر انجمن

75 سوى خان خالد شد از گرد راه * ورا بند كرد اندرآن جايگاه

همه مال آن نامور برگرفت * به انبارها حله و زر گرفت

پس آن‌گاه اندر عذابش كشيد * ز سايه سوى آفتابش كشيد

درم بستد از وى هزاران هزار * چو زير اندرآن غم بناليد زار