همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٥

فرستادن هشام بن عبد الملك بطال تازى را از راه دريا به عزم لشكر روم و رفتن مسلمه بر خشك

برفت آن سپه را به‌هم بردريد * به شمشير از دشمنان سر بريد

از ايشان بسى غارت و خواسته * بياورد و اسبان آراسته

اسد در خراسان بر اين سال مرد * ولايت به مردى دلاور سپرد 30

ز هجرت چو بر صد فزون گشت بيست * به مرگ اسد عالمى خون گريست

سرافراز هشام با كام و نام * به شام اندرون بود مير و امام

ز خالد كه بد در زمانه خطير * سخن‌ها بگفتند بىمر به مير

امير جهان پانزده سال بود * ورا بىكران نعمت و مال بود

عراق و خراسان و وانه تمام * به بصره بد آن كامران را مقام 35

ورا دخل مىداد زآن روزگار * دو ده بار بشمر هزاران هزار

بر آن بوم و برزن يكى جوى كرد * كه مانند جيحون و آموى كرد

ببستند سدى به خشت و به سنگ * نكردند در كار كردن درنگ

بدان‌جاى رودى « 1 » جدا ساختند * پلى بر سر آن بپرداختند

[ بر ] آن پل و آن سد ناپايدار * درم خرج شد صد هزاران هزار 40

چو جوى مبارك ورا نام كرد * به هشام فرزانه پيغام كرد

كه نتوان در اين كار تعجيل كرد * از اين پل برآيد به تعجيل گرد

در آن كار تعجيل فرمود مير * فرستاد مرد بزرگ و خطير

كه تا زودتر گردد آب روان * به كار ايستادند پير و جوان

ز دجله يكى نيمه افزون‌تر آب * در آن جوى بستند سر پرشتاب 45

چنان سيزده روز مىشد روان * نظاره بر آن آب پير و جوان

رسيد آن روان‌رود هر جايگاه * زمين گشت يكسر پرآب و گياه

بشد خالد نامور سوى رود * فرستاد نيكىدهش را درود

برآن پول « 2 » بنهاد بر سجده سر * ثنا گفت بر داور دادگر

برش رفت استاد آن كار زود * كه آن پول سنگين برآورده بود 50

به خالد چنين گفت برخيز تيز * كه پيدا شود اين زمان رستخيز

( 1 ) سورى ( 2 ) فردوسى آورده است : يكى پول ديگر ببايد زدن * شدن را يكى راه بازآمدن