همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٠

خلافت هشام بن عبد الملك نوزده سال و نيم بود

به دو گفت تو نوزده سال و نيم * شوى بر سرير خلافت مقيم

15 ازآن‌پس جهان ديگرى را [ شود ] * بماند خرد خيره چون بشنود

چو هشام شد شاه بعد از يزيد * نهادند او را لقب باوليد

بمرد اندراين سال نو ميسره * كه بد كار عباسيان زاو سره

محمد به جايش فرستاد مرد * كه او نيز آن دعوت آغاز كرد

بكير بن ماهان بدى نام مرد * برآمد ز دانا سرانجام گرد

20 چو هشام بنشست بر تخت داد * كلاه خلافت به سر برنهاد

ز عمر و بجيره برآورد گرد * ورا از سر كار معزول كرد

عراق و خراسان به خالد سپرد * قشيرى بد آن نامبردار گُرد

برادر بد او را يكى شير [ گير ] * [ اسد ] نام آن سرفراز خطير

خراسان بدان مير فرزانه داد * برفت اندرآن بوم‌وبر كرد داد

25 ورا بود نصر بن سيار يار * اسد شد در آن بوم‌وبر شهريار

بفرمود تا نصر سيار مير * به شهر سمرقند شد همچو تير

چو مىرفت دادش دلاور سه پند * كز آن پند شد نام و بانگش بلند

يكى حاجب پارسا بايدت * كز او كار دربسته بگشايدت

تن مير حاجب بود در نهان * كه او سازد اين كارهاى جهان

30 دبيريت بايد به غايت فصيح * كه دارد دل پاك و طبع صحيح

زبان ملوك است كلك دبير * از او كار گيتى شود همچو تير

سيم عامل عذر بر كار دار * وراى سرافراز تيمار دار

بگويم كه اين عامل عذر كيست * غرض زاين سخن با تو مقصود چيست

كه چون عاملى را فرستى ز جاى * كنى مشورت ، اى يل پاك‌راى

35 بپرسى از آن مردم شهر باز * كه من مىفرستم فلان را به ساز

گر آن مردم شهر راضى شوند * به گفتار تو يك‌به‌يك بگروند

اگر عامل آنجا بگسترد داد * تو باشى در آن كار خندان و شاد

وگر زآنك عامل نباشد به كار * تو معذور باشى در آن كاروبار

بشد نصر سيار چون آفتاب * سپه برد و بگذشت خندان ز آب

40 دگربار آن بوم‌وبر كرد راست * ز تركان به تيغ از يكى كينه خواست