همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٧

فرستادن مسلمه بن عبد الملك ، سعيد بن عبد العزيز را به مير [ ى ] خراسان

خم ابروى ماه محراب كرد * مهش بود در بر ، كجا خواب كرد

شب و روز با عيش بوديش كار * نبودى كسى را بر شاه بار 200

شد از كار شاهى دلش بىخبر * ز با [ غ ] رخ ماه مىخورد بر

خلل‌هاى بىمر درآمد به‌كار * شد آن شاه بهر صنم ننگ‌بار

برادر به دو گفت كاى بىقرين * تويى پشت اسلام و باروى دين

برون آى از خانه ، بگشاى در * كه شد پادشاهيت زيروزبر

زمانى خجل گشت بر جاى مير * تو گويى كه زد بر دلش چرخ تير 205

پس از ساعتى گفت آن كامياب * جگر پر ز آتش دو ديده پرآب

كزاين پس به فرمان تو دم زنم * ز تن خانهء بىدلى بركنم

برون شد برادر درآمد به كار * به دست اندرون نعرهء ( ؟ ) خوشگوار

نكرد اندرآن ماه خسرو نگاه * به شيرين زبان گفت با شاه ، ماه

كه برگوى تا از چه آهسته‌اى * چرا آن لب چون شكر بسته‌اى 210

ورا گفت خسرو ز من دور باش * مزن بيش‌ازاين بر دلم دور باش

نشايد ز كف داد شهر دمشق * نسازد به‌هم پادشاهى و عشق

چو زلفت پريشان مكن كار من * كه بشكست زلف تو بازار من

به شه گفت مه‌رخ كه هان هوش دار * تو اين قول زيبا ز من گوش دار

پس آن‌گه به ترك وصالم بگوى * دگر آب حسن و جمالم مجوى 215

به دو گفت خسرو كه برگوى راست * كه جان و دل و ديدهء من توراست

بگفت اين و بربط به‌بر درگرفت * ز سازش فلك دست بر سر گرفت

. . . * چنان گفت آن نازديده سرود

كه شاه جوان‌بخت بىتوش گشت * بيفتاد از پاى و بيهوش گشت

چو انگشت بر نبض بربط نهاد * سر خويشتن زهره بر خط نهاد 220

همه پرده‌ها را يكايك بساخت * زدش ساعتى و زمانى نواخت

به دو گفت هر تن كه عاشق شود * ملامت كنندش بلى نشنود

به جايى كه عشق اندر آيد ز در * به بيرون نهد عقل از خانه سر

بود چوب خشك آن‌كه عاشق نگشت * ببايد ز دل نوش غم درنوشت

چو خواهد شدن زندگانى ز دست * مده موسم كامرانى ز دست 225