همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٦

فرستادن مسلمه بن عبد الملك ، سعيد بن عبد العزيز را به مير [ ى ] خراسان

ز دل عاشق روى آن ماه بود * ز مهرش مه و سال گمراه بود

175 چو در بند آن سرو آزاده بود * دل و جان بر آن مهربان داده بود

چو بربط زدى ، چنگ بنواختى * ز هر تن روان ، دل بپرداختى

ز اول شنو حال آن نازنين * به آخر سرانجام كارش ببين

كنيز جوانى بد آن ماهروى * خبر يافت آن خسرو نامجوى

از آن نازنين ماه مشكين‌نفس * سرش گشت پرمهر و دل پرهوس

180 به جان و دل او را خريدار شد * چو نفروخت ، از عشق بيمار شد

بفرمود كردن نگارى طلب * نگارى كه داند طريق طرب

مگر عشق او را كند « 1 » چاره‌اى * كند از خرد گرد خود باره‌اى

بدان تا كه گردد ورا غمگسار * نشاند بر او آتش هجر يار

غلامان به هر جاى بشتافتند * كنيزى دگر رودزن يافتند

185 دلاراى در رقص « 2 » بربطسراى * همش راه بودى به چنگ و به ناى

گل‌اندام شيرين‌بر و لاله‌فام * سمن بر نگارى ، سلامه به نام

خريدند آن نازنين را و برد * به مشكوى آن شاه گيتى سپرد

بيامد بر شاه آن دلرباى * بزد نزد او بربط و چنگ و ناى

دلش بود پر آتش و تيز و تاب * نبد تشنه را سود الا كه آب

190 چو زد رود شد مهر شه گرم [ تر ] * بشد آتش عشق او نرم [ تر ]

به زر و به گوهر خريدند ماه * ببردند بازارگان را ز راه

خريدند از او جان شيرين به زر * به دست آمدش ماه و پروين به زر

چو بردند مه را به نزديك شاه * فرود آمد آن‌گاه شه نزد ماه

چو [ ز ] اندازه بيرون شد آن كار و بار * برفتند قومى ز مردان كار

195 ز ناگه بر خواجهء آن كنيز * بر او نهادند بسيار چيز

برش زر بىمر فرو ريختند * به زر و به گوهر برآميختند

شب و روز با او به يك جاى بود * چو مه‌روى او عالم‌آراى بود

نشد يك نفس دور از آن ماه‌چهر * ز جمله جهان بر مه افكنده مهر

( 1 ) . پدر ( 2 ) . برزمص