همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٥

فرستادن مسلمه بن عبد الملك ، سعيد بن عبد العزيز را به مير [ ى ] خراسان

چنانش كنم اندرآن بوم‌وبر * كه گردد چو خواهندگان دربدر

رود دربه‌در آن زن نازنين * بخواهند از او نان و گردد حزين 150

فرستاد ميرى كه او را بگير * ببندش به زنجير ، گردان اسير

درم خواه از آن بدگهر صد هزار * همان تا برآرد دم آن نابكار

به فرمان من بند از او برمگير * بگردان به شهر اندرش چون اسير

عذابش كن و هرچه دارد بخواه * چو شب كن بر او روز روشن سياه

برفت آن جوانمرد و او را بخست * به بند گران دست و پايش ببست 155

از او هرچه [ بد ] بستد آن نامدار * چو چيزى نماندش ، ببست استوار

شب و روز دادش دلاور عذاب * زدش چوب بر پشت و پهلو در آب

ندادش بدان چوب خوردن امان * نهادش به گردن درون ريسمان

به بازار بردش كشان بر زمين * پياپى زدش چوب‌ها بر سرين

ورا جبه‌اى صوف بر تن سپيد * ببريده از جان شيرين اميد 160

دو مرد پياده چو پيلان مست * گرفته سر ريسمانش به دست

به بازار « 1 » بردند آن‌سان كشان * ز بدبختى مرد بس اين نشان

پى او ز هرجا درم خواستند * زبان را به خواهش بياراستند

ببردند او را بر آن در چو نال * كه بود اندر او آن زن بىهمال

كه [ بد ] دختر نامدار ولى * سر نامداران حسين على 165

زن مهربان داد چندين درم * دعا كرد بر مهتر محترم

كه او را از آن نامدارى ببرد * بدين‌سان به اندوه و خوارى سپرد

پسند آمد اين خلق را از يزيد * كه آن شوم را بر عقابين كشيد

چو شد كار گيتى به كام يزيد * گزند آسمان بر سر او خريد

چو شد در جهان كدخدا چار سال * مه عمر او كرد ميل و بال 170

به خوزان كه هست از سواد دمشق * فرورفت فرزانه‌دل پر ز عشق

ز شعبان گذر كرده بد پنج روز * كه در پرده شد شاه دل پر ز سوز

كنيزى بد او را حبابه به نام * مغنى و زيبارخ و شادكام

( 1 ) ببرداد راند