همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٣

فرستادن مسلمه بن عبد الملك ، سعيد بن عبد العزيز را به مير [ ى ] خراسان

كه نرم است آن مرد و گمراه و سست * مخنث نهادست و ناتندرست 100

ندانند در مرو او را به كس * پراكنده گويندش از پيش و پس

چنين گفت عمر هبيره كه من * فرستم يكى را بدان انجمن

كه بر جملهء خلق دارد فسوس * نباشد همالش به روم و به روس

كند [ چون ] جو آن خلق را در جوال * به مردى بود مثل فرزند زال

سعيد دگر بود جلد و دلير * به قوت چو پيل و به هيبت چو شير 105

مبارز بد و سرفراز و جوان * به گيتى نبد « 1 » مثل آن پهلوان

به‌سوى خراسان شد آن بىقرين * ز جيحون گذر كرد آمد به چين

به مردى ز تركان برآورد گرد * كه داند كه از نامدارى چه كرد

گرفت آن بروبوم تركان به تيغ * بباريد خون همچو ژاله ز ميغ

بياورد از ترك چندان اسير * كه بر آسمان اختران منير « 2 » 110

از او هيبتى در جهان شد پديد * خبر شد ز كارش به پيش يزيد

ز فرغانه تا پيش ترك تتار * از او گشت اسلام و دين آشكار

ورا شعر گفتند و مدح قوى * بزرگان دانادل و معنوى

نبشتم از آن يك دو بيت روان * بدان تا بخوانند پير و جوان

« فمن ذا مبلغ فتيان قومى * بان النبل ريشت كل ريش » 115

« فان اللّه ابدو من قريش * . . . اهلحنث من قريش » ( ؟ )

[ قوافيش ] تنگ است و معنى [ فراخ ] * به دل‌ها درون بيخ او شاخ‌شاخ

ندانند الا اديبان چست * كه باشند پردانش و تندرست

[ قوافى ] غريب است ، شيرين ، لطيف * بخوانند اين مردمان ظريف

بلى لشكرى رو به جان آمدند * در آن تاختن ناتوان آمدند 120

يزيد آن سرافراز آزادمرد * بسى كارهاى پسنديده كرد

ازآن‌جمله كارى قوى كرد ، نغز * بگويم تو را تا شوى پاك‌مغز

به شهر مدينه يكى پير بود * كز او كار آن شهر چون تير بود

ورا عبد رحمان مجال ( ؟ ) نام * چو شيرى بد آن بدنشان [ دركنام ]

( 1 ) نبود ( 2 ) مبد